پنجمین جشنوارۀ شکرستان امسال تنها یک رخداد فرهنگی نیست؛ روایت دوباره‌ای از مردم، خاک، خاطره و امید است که می‌کوشد روستاهای پیرامونی صنعت نیشکر را به توسعه فرهنگی و اجتماعی برساند.

به گزارش حبیب خبر، دومین روز از پنجمین جشنوارۀ شکرستان، در میان شور خانواده‌های نیشکری، هیاهوی کودکان، لبخند ورزشکاران و نگاه‌های شیفته مردم، رنگی دیگر داشت؛ گویی این سرزمین، پس از سال‌ها فراموشی، دوباره می‌خواست صدای خود را بلند کند. شکرستان امسال تنها جشن نیست؛ بازگشت هویت است. بازگشت زندگی به روستاهایی که سال‌ها شنیده نشده بودند.

ورق‌های جشنواره، با حضور مدیران، هنرمندان و مردم، یک پیام روشن را تکرار می‌کند: این سرزمین هنوز چیزی برای گفتن دارد.

در حاشیه برنامه، مدیرعامل سدادفام، سخنانش را با سپاسگزاری از مردم آغاز کرد؛ مردمی که ریشه‌های این خاک‌اند.

مهندس علی مدحجاوی، شکرستان را «جشنواره‌ای برخاسته از دل مردم» نامید؛ رویدادی که نه از بالا تحمیل شده، نه برای مناسبت‌های تقویمی به صحنه آمده، بلکه برای نفس کشیدن دوبارۀ هویت محلی شکل گرفته است.

او گفت: تصاویری که در جشنواره دیدیم، تنها چند دقیقه فیلم نبود؛ بازتاب زندگی همین مردم بود. بازتاب لبخند و رنج، زمین و آب و آفتابی که سال‌ها با آنها زیسته‌اند.

شکرستان از آغاز، قرار بود فقط یک جشن نباشد؛ قرار بود پلی باشد میان گذشته و آینده. میان نسل‌هایی که میراث‌شان در لابه‌لای نخل‌ها، زمین‌های نیشکر و ترانه‌های محلی مانده و امروز می‌خواهد دوباره شنیده شود.

مدحجاوی یادآور شد: بیش از هزار اثر فرهنگی، تاریخی و هنری در این پهنه خاکی وجود دارد؛ آثاری که سال‌ها خاموش مانده‌اند. شکرستان تلاش می‌کند این گنج پنهان را آشکار کند؛ تا مردم محلی نه فقط بازگوکنندگان فرهنگ، بلکه صاحبان و سفیران آن باشند.

او همچنین به فرصتی اشاره کرد که این منطقه در دل خود دارد: قرار داشتن در مسیر عبور زائران اربعین و نزدیکی به یادمان شهدای عملیات بیت‌المقدس. این دو نقطه، می‌توانند روح تازه‌ای در گردشگری فرهنگی و زیارتی بدمد و روستاهای پیرامونی را از انزوا بیرون بیاورد.

نقش سدادفام نیز در این راه بر کسی پوشیده نیست. این شرکت در کنار توسعه نیشکر، به دنبال ساختن آینده‌ای روشن‌تر برای مردم محلی است؛ آینده‌ای که در آن اشتغال پایدار، تولید، صنایع کوچک و گردشگری، کنار هم قرار گیرند و زندگی آرام و مستمری را برای خانواده‌ها رقم بزنند.

شکرستان امسال، بر خلاف جشنواره‌هایی که تنها می‌آیند و می‌روند، می‌کوشد «رگه‌های امید» را در دل مردم زنده نگه دارد؛ امید به اینکه این سرزمین می‌تواند صدای خودش باشد، مسیر خودش را بسازد و آینده‌اش را با دستان خودش روشن کند.

شکرستان، قصه مردم است؛ مردمی که می‌خواهند دیده شوند، شنیده شوند و در مسیر توسعه، سهم واقعی‌شان را داشته باشند.

*حبیب خبر- علی حمید