دلم‌ ابری نفس آتش

 نگاهم نیز بارانی ست

 زمین آبستن مرگ و

 هوا یکریز بارانی ست

 دعا تکرار نفرینی ست در بیداری ی شب ها

 که دنیا در نگاه دیده ی شبخیز بارانی ست

 دلم چون ‌دیگ سیر و سرکه از اندوه می جوشد

 خیالم مثل آبان ملال انگیز بارانی ست

 به روی گیسوان شب ستاره نقره می پاشد

 و چشم شب

  ز مرگ مرغ شب آویز بارانی ست

 نه حتی ( چارباغ) خاطراتم‌ برگریزان ست

 که چشمم ( چلستون) خیره بر پاییز بارانی ست

 چه فصل نا به هنگامی به باغ عشق آتش زد؟

 که از مرگ( هزاران)

 خاطر هر چیز بارانی ست

 من از تهران و از مشهد

  من از یاسوج می گویم

 که صبح اصفهان‌

 اهواز

      قم

         تبریز

        بارانی ست

 اگر چه در شب تاریخ میهن خاطر ( خسرو)

 برای ناگهانی مردن ( شبدیز) بارانی ست

 پریشان زلفی ی ( شیرین) شهر آشوب می گوید:

- وطن از مرگ و میر این همه ( پرویز) بارانی ست

 هرمز فرهادی بابادی