"جلال خسروی" شاعر شناخته شده و نام آشنای دشتستانی و مدیر مجله‌ی ادبی جن‌زار ساعاتی پیش درگذشت.

 به گزارش حبیب خبر، این شاعر که به ویژه در استان های بوشهر و فارس شناخته شده بود، صبح امروز سه شنبه ۱۵ آذرماه ۱۴۰۱ در شهر شیراز درگذشت.

 "جلال خسروی" اهل برازجان و متولد ۱۳۳۵ بود و در شعر سپید و پست مدرن و نیمایی آثار فراوانی داشت که برخی در نشریات استان بوشهر به چاپ رسیده است.

 نخستین مجموعه‌ شعر او با عنوان «با باوری به حجم گلوله» در سال ۱۳۵۸ به چاپ رسید.

 اثر دیگر زنده یاد خسروی با نام «کی وقت داری به هم برویم؟» در سال ۱۳۸۱ منتشر شده است و «بمیری بیچاره می شوم، عزرائیل جان!» مجموعه شعر دیگری از مرحوم «خسروی» است که به چاپ نرسیده است.

۱۰ شعر از جلال خسروی:

(۱)

چه خوب

شاید لب هایت

از پلّه های این سطرها

بالا بیایند

بالا بیایند

خوشه های ابر را ببوسند

 دنیا

به دنیا بیاید.

(۲)

از پوشه های GMAIL

یا YAHOO!

 آمده این جای صندلی

انار

گلابی

نمی دانم

شاید هم دست های تو باشد

میوه ای که ریشه هاش

به ماه باز می شود…

دستم را می گیرد

قدم می زنیم.

(۳)

نگاهت را در باد ریخت پاییز

گیسویت را در من

تنها غروب می خواندت

در لای سایه ها.

(۴)

بر نیمکت های پارک

شطرنج می کنند شاخه ها

و ماه

    نگاه

       می کند.

(۵)

رفته اند شاخه ها

سایه هاشان مانده اند در درون من.

(۶)

غروب خانه برایم آورده

راه راهِ اتاق

خاطره خم می شود

و مرگ

از زبان تو می لیسم.

(۷)

قد کشیده ام تا مرگ

آینه می بیند

نگاه کن!

(۸)

در تو می ریزم

مرگ

در تو می ریزم

شکم اَت بالا می آید

کودک می شوم.

(۹)

غروب

خانه برایم آورده

راه راهِ اتاق

 خاطره خم می شود

و متن

       از زبان تو می لیسم.

(۱۰)

در تو می ریزم مرگ

در تو می ریزم

شکم اَت بالا می آید

کودک می شوم.

*گردآوری و نگارش: زانا کوردستانی