اهواز/حبیب خبر- مهناز بهروزیان:

 به نام توانا ترين وا‍‍‍‍‍‍‍‍ژه ها/به رسم محبت به نام خدا

(اگر پاییز است تو با مهر بیآمیز )

در پسین گاه چهارشنبه‌ی پرخاطره ی پاییزی، انجمن شعر سپید اهواز به مدیریت استاد "علیرضا شکرریز" انجمن آراستند به شعر و ادب تا جان به رامش چامه تازه کنند.

مشتاقان باشنده‌ی این نشست :

استاد علیرضا شکرریز، ساراشجاعی(سارگل)، علیرضا ترابی زاده، مهناز بهروزیان، جابر محیط، نیلوفر عیسی‌زاده، آرزو شمسایی، پیام ثابت، حسن شوسی زاده، امید رضا عقیلی، سمیه کردی، سروش نزاهی بودند.

در بخش نخست این انجمن:

ابتدا "آرزو شمسایی" شعر خود را پس از خواندن به نگاه نقادانه‌ی باشندگان سپرد. بخشی از شعر ا‌و را می خوانیم:

"فصلی می شناسم/خاکستری/آنقدر که می تواند/به خیابان های شهر/مخدر تعارف کند"

سپس "پیام ثابت" در جایگاه شاعر قرار گرفت و شعر خود را چنین خواند:

"کسی که /خاطراتش را قفل می کند /کلیدی به گردن نمی آویزد..."

در ادامه "اميدرضا عقیلی" به شعر خوانی نشست که برشی از شعر او این بود:

"تبعیدی یتیم خانه ایران/لابه لای خواب خاکستری/دور از آغوش مادرش"

آخرین شاعر این بخش "مهناز بهروزیان" (نگارنده ) بود که در فرامدی از شعر او می‌خوانیم:

"در نشخوار عقربه ها / اتاقی پر از انکار نور/ چشمی فرو رفته/ در خیال/ صدا می‌زند مرا"

منتقدین این نشست:

استاد علیرضا شکرریز، علیرضا ترابی زاده و پیام ثابت بودند .

در ادامه و پس از استراحتی کوتاه در بخش دوم جلسه ، ابتدا "حسن شوسی زاده" شعر خوانی کرد:

"پیشانی ام تاب نمی آورد /با خط های مرموزِ سرنوشت/در جست و جوی شکست تابوها"

سپس "علیرضا ترابی زاده" حاضران را به یک شعر سپید و یک غزل میهمان کرد که بخشی از شعر سپید او را می خوانیم :

"مرا به خاک هبه کن /که نور در لبالب زیستن جاری شود /و از نطفه ام انگورها به رقص درآیند ."

گفتنی است: ترابی زاده در پیام رسان کست باکس صفحه ای را به نام "حروف‌ستان معنی" ثبت کرده که در آن علاوه بر اینکه به ساحت و چگونگی شعر می پردازد ، اشعار بزرگانی چون حافظ را نیز دکلمه می‌کند. که شنیدنش خالی از لطف نیست.

در ادامه "جابر محیط" در جایگاه شاعر در گرامیداشت حادثه ی معدن طبس خواند :

"وقتی زیر لجاجت کوه ، مدفون شوی/در حوصله تقویم ها/زمستان نیامده، نرفته /روسیاهی به زغال ها ماند"

پس از محیط، "سمیه کردی" صدایش به گوش ها رسید :

"خودکشی تصور قاضی بود /حقیقت تیزی تو بود /کاش زنگ می زدی/شاید کمی دیرتر می مردم"

"سروش نزاهی" نفر بعدی بود که خوانشگر شعرش شد. در بخشی از آن آمده است:

"من بر روی عکست پا‌ نگذاشتم/فقط کفش هایم‌ را بر عکس‌پوشیده ام/کسی که روی حرفش می ایستد/چگونه حرفش را زیر پا‌ نگذارد؟"

در پایان این نشست استاد "علیرضا شکرریز" شعری از کتاب "حسن صفدری" خواند:

"جهنم کوچکی ساخته بودم / که جای هر گناهکاری نبود/ من می خواستم / برای آنانی که دوست دارم/ مکانی بسازم ."

در پایان نگاره ای به رسم یادگار گرفته شد تا در آلبوم خاطره های انجمن باقی بماند.