حبیب خبر- هوشمند هوشیارزاده:

 "میترا داودی نیا" شاعر و منتقد کشورمان غزلی را  به استاد "منصورحسن پور" خسرو آواز دشتی و پدر فایزخوانی کشور پیشکش کرده است که در زیر آورده ایم و سپس خوانش استاد هوشمند هوشیارزاده را بر این غزل می خوانیم:

 "استاد، صدای  مخملی آینه  پاشی

 آواز  نخواندی  که  دلم  را  نخراشی

 اوای تو افسونگری چشمه ی جادوست

 ای‌کاش به اندازه ی یک  جرعه  نباشی

 اواز توکانون زمین لرزه ی عشق است

 هردم  شدم از  زلزله  هایت  متلاشی

 این جذبه ی اواز تومهتاب شبانه ست

 بدنیست به شب های دلم  نور بپاشی

 پرونده ی احساسی اواز پرازتوست 

 منصور!  نمی ترسم ازاین گونه حواشی

 ارزنده  ترین   گوهر  آواز   گمانم

 با فایز دشتیت به قلب همه  باشی..."

 *****

در دل موسیقی دشتی، نامی درخشان می‌درخشد: استاد منصور حسن‌پور، مردی که آواز را نه تنها به گوش، بلکه به قلب و روح انسان‌ها می‌رساند.

او که به «خسرو آواز دشتی» و «پدر فایزخوانی ایران» شهرت دارد، سال‌هاست که موسیقی را به عنوان نیرویی جلا دهنده روح تجربه و به دیگران منتقل می‌کند.

شاعر میترا داودی نیا، در شعری عاشقانه و ستایشی، این تاثیر شگرف را با قلم خود ثبت کرده است:

۱- «استاد، صدای مخملی آینه پاشی»

تحلیل شعری: شاعر صدای استاد را با «مخملی» و «آینه» توصیف می‌کند؛ هم لطافت و ظرافت صدا را نشان می‌دهد و هم جلوه و درخشندگی آن در دل شنونده. «آینه پاشی» استعاره‌ای است از بازتاب صدا و حس آن در روح مخاطب.

ارتباط با استاد: صدای استاد منصور حسن‌پور، به گفته خودش، تنها آواز نیست؛ ابزاری است برای آرامش و جلا دادن روح. این بیت همان حس لطافت و جلا را به شکل شاعرانه منتقل می‌کند.

۲- «آواز نخواندی که دلم را نخراشی»

تحلیل شعری: بیانگر تأثیر عاطفی عمیق آواز استاد است. «نخراشیدن دل» یعنی آواز او آنقدر ظریف و نافذ است که مخاطب را می‌سوزاند اما آسیب نمی‌رساند؛ یعنی به قلب مخاطب نفوذ می‌کند و احساسات را بیدار می‌کند.

ارتباط با استاد: استاد حسن‌پور در مصاحبه گفته است موسیقی «تغذیه کننده روح» است. این بیت، همان تجربه عاطفی مستقیم از تاثیر آواز ایشان بر دل مخاطب را بازتاب می‌دهد.

۳- «آوای توافسونگری چشمه‌ی جادوست»

تحلیل شعری: «توافسونگری» و «چشمه‌ی جادو» تصویری است از قدرت بی‌پایان موسیقی و صدای استاد. آواز او مثل جویباری است که انرژی و جادو در دل شنونده جاری می‌کند.

ارتباط با استاد: استاد از موسیقی به عنوان نیرویی برای آرامش و بهبود حال روح یاد کرده است؛ این بیت همان حس جادویی و زندگی‌بخش آواز ایشان را به تصویر می‌کشد.

۴- «ایکاش به اندازه‌ی یک جرعه نباشی»

تحلیل شعری: شاعر حسرت می‌خورد که حتی بخشی کوچک از آن عظمت و لطافت استاد را تجربه نکرده است. «یک جرعه» استعاره‌ای است از کمترین سهمی که می‌توان از این دریای احساس و صدا داشت.

ارتباط با استاد: این بیان، نشان‌دهنده عظمت و نادر بودن صدای استاد است. منصور حسن‌پور یکی از چهره‌های ماندگار آواز دشتی و فایزخوانی ایران است و شاعر با این بیت، به کم‌نظیر بودن صدای او اشاره می‌کند.

۵- «آواز تو کانون زمین‌لرزه‌ی عشق است / هردم شدم از زلزله‌هایت متلاشی»

تحلیل شعری: استعاره‌ای قوی از قدرت تاثیرگذاری آواز؛ آواز او مخاطب را تکان می‌دهد، متحول می‌کند و دل را درگیر احساسی عظیم می‌سازد.

ارتباط با استاد: استاد حسن‌پور با همین شدت و تاثیر، موسیقی دشتی را به گوش و قلب مخاطبان رسانده است؛ آواز او قدرتی دارد که هم‌زمان دل را می‌لرزاند و آرامش می‌دهد.

۶- «این جذبه‌ی آواز تو مهتاب شبانه ست / بد نیست به شب‌های دلم نور بپاشی»

تحلیل شعری: شاعر از «مهتاب شبانه» برای آرامش‌بخشی و روشنایی دلش استفاده می‌کند. آواز استاد، همانند نور مهتاب در تاریکی، امید و آرامش به دل می‌آورد.

ارتباط با استاد: استاد خود در مصاحبه گفته است موسیقی، آرامش‌دهنده روح و مکمل زندگی است. این بیت شعر، همان حس آرامش و روشنایی را بیان می‌کند که استاد با آوازش به دیگران منتقل می‌کند.

۷- «پرونده‌ی احساسی آواز پر از توست»

تحلیل شعری: آواز استاد نه تنها فنی است، بلکه مملو از احساسات انسانی و عاطفی است که در هر نت و لحظه آشکار می‌شود.

ارتباط با استاد: استاد منصور حسن‌پور با فایزخوانی خود، احساسات ژرف انسانی را به شنونده منتقل می‌کند. این بیت گواهی بر همان ادغام فنی و احساسی آواز اوست.

۸- «منصور! نمی‌ترسم از این گونه حواشی / ارزنده‌ترین گوهر آواز گمانم / با فایز دشتیت به قلب همه باشی...»

تحلیل شعری: شاعر با احترام، استاد را به عنوان «گوهر آواز» معرفی می‌کند و تاکید دارد که حتا حاشیه‌ها و نقدها هم نمی‌توانند ارزش و تاثیر آواز او را کم کنند.

ارتباط با استاد: استاد حسن‌پور، با سال‌ها تجربه و ممارست، آواز دشتی را با مهارت و عشق اجرا کرده است. او نه تنها صدایش، بلکه سبک و فایزخوانی‌اش، میراثی ارزشمند برای موسیقی ایران است.

*خوانش پایانی

شعر با احترام، ستایش و حس عمیق عاشقانه نسبت به استاد ساخته شده است.

تصویرسازی‌ها و استعاره‌ها قدرت، لطافت و تاثیر موسیقی استاد را برجسته می‌کنند.

هر بیت، بازتابی از نگاه استاد به موسیقی به عنوان نیروی آرامش‌بخش و تغذیه‌کننده روح است.