حبیب خبر- عبدالحمید گل افشان:

 در شرایطی که بسیاری از خانواده‌ها حتا برای تأمین لوازم التحریر ساده دانش‌آموزان با مشکل های مالی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، هزینه‌های سنگین لباس فرم مدرسه به معضلی جدی تبدیل شده است.

 قیمت‌ها در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ به حدود ۶۰۰ هزار تا ۱.۵ میلیون تومان برای هر دست لباس رسیده و برای سایزهای بزرگ‌تر اولیا باید مبالغ بیشتری پرداخت کنند. این در حالی است که برخی مدارس با تغییر سالانه طرح و رنگ لباس‌ها، امکان استفاده مجدد از لباس‌های سال قبل را از خانواده‌ها سلب می‌کنند.

 گلایه و شکایت های فراوانی از سوی اولیا مطرح شده است مبنی بر اینکه برخی مدیران مدارس تولیدکنندگان خاصی را به خانواده ها تحمیل می کنند و از اعلام رنگ و مدل لباس خودداری می کنند تا امکانات دوخت شخصی لباس فراهم نشود.

 این اقدام نه تنها حق انتخاب را از والدین سلب می کند،بلکه زمینه سازافزایش قیمت های سلیقه ای و کاهش کیفیت محصولات شده است.

 حتا در برخی از هنرستان های فنی و حرفه‌ای افزودن اقلام غیرضروری مانند: تی شرت و شلوار ورزشی اضافی به مجموعه لباس فرم، کارگاهی هزینه ها را به طور غیرمنطقی افزایش داده است.

 بررسی های میدانی خبرنگارما نشان می دهد: پارچه های استفاده شده در لباس های فرم بیشتر استانداردهای لازم را ندارند!

استفاده ازجنس های پلاستیکی مانند(تترون ملحفه ای)که تنفس پذیری ندارند، موجب تعریق و ناراحتی دانش آموزان در طول ساعت های طولانی مدرسه می شود.

کیفیت پارچه ها آنقدر پایین است که لباس فرم تنها برای ۹ماه قابل استفاده است و پس از آن پاره یا رنگ و رفته می شود.

همچنین مشکل هایی مانند دوخت نادرست جیب ها، افتادن دکمه ها و سایزبندی‌ های نامناسب به ویژه برای دانش آموزان مقطع ابتدایی که رشد سریع تری دارند گزارش شده است.

رنگ های تیره و یکنواخت لباس های فرم مانند سرمه ای، مشکی، طوسی به عنوان عاملی برای کاهش نشاط دانش آموزان مورد انتقاد روان شناسان قرارگرفته است.

به گفته "معصومه البرزی" روانشناس: رنگ های تیره سبب ایجاد حس افسردگی دردانش آموزان می شود ودرشرایطی که برخی خانواده هاخریدلباس های شادترراندارند این مسئله به تشدیداحساس نابرابری اجتماعی منجرمی شود.

ازسوی دیگر تغییرات مکرر طرح لباس ها تبعیض میان دانش‌آموزان قدیمی و جدید را دامن زده و هدف اولیه لباس فرم،یعنی کاهش تفاوت های طبقاتی رانقض می کند.

**راهکارهای پیشنهادی:

*بهبود کیفیت وکاهش هزینه ها:

استفاده از پارچه های بادوام مانند(ترگال و کج راه )که قابلیت شست وشوی مکرر دارند.

همکاری با هنرستان‌های فنی که رشته خیاطی دارندودوخت لباس هارا باقیمت مناسب وایجاداشتغال برای هنرجویان فارغ‌التحصیل رافراهم می آورند.

به کارگیری رنگ های شاد مانندآبی آسمانی،سبززیتونی وصورتی درمقطع ابتدایی وطراحی متناسب با سن دانش‌آموزان.

**گلایه های مردمی:

*مادری ازمنطقه زیتون کارمندی می گوید: پسرکلاس اولی ام سال گذشته لباس فرم به رنگ سبز تیره داشت، امسال مدیر دبستان بدون توضیح رنگ رابه طوسی تغییر داد و مجبور شدم ۷۰۰ هزارتومان برای لباس فرم جدیدپرداخت کنم درحالی که لباس فرم پارسال سالم بود.

علی حسینی پدردانش آموز هم ابراز می کند: سال گذشته مدیرمدرسه بایک تولیدی قرارداد بست متاسفانه آنقدرکیفیت لباس فرم نامناسب بود که اواسط سال تحصیلی پس ازشست وشوی مداوم رنگ و روی لباس ازبین رفت ومجبورشدیم مجددازتولیدی لباس فرم اضافه خریداری کنیم.

درپایان ضرورت تحول درالگوی لباس فرم مدرسه درخوزستان به آزمونی برای سنجش عدالت آموزشی تبدیل شده است. اگرچه دستورالعمل های آموزش و پرورش استفاده مجدد از لباس ها و اختیاری بودن خریداز تولیدی های خاص را مجاز می داند، ولی نبود نظارت مستقل و فسادساختاری این حقوق رانقض می کند.

*راه برون رفت درگرو سه اقدام است:

تشکیل کارگروه های نظارتی باحضور اولیا،تولیدکنندگان و مدیران و نماینده ای از اتحادیه صنف خیاطان

الزام مدارس به شفاف سازی قیمت ها وقراردادها

تبدیل هنرستان‌های فنی وحرفه ای که رشته خیاطی دارند به قطب های تولید لباس فرم استاندارد.

تنها در این صورت می توان امید داشت که لباس فرم به جای آنکه نمادی از نابرابری تبدیل شود ابزاری برای ایجاد همبستگی و انسجام درمحیط های آموزشی باشد.

گزارش از: عبدالحمید گل افشان