آلودگی هوای ناشی از آتش‌سوزی در بخش عراقی تالاب هورالعظیم نفس مردم خوزستان را تنگ کرده است! نفسی که اجازه نمی دهد ربان مردم به واخواهی گشوده شود! 

به گزارش ۲۴ شهریور ۱۴۰۴ حبیب خبر، کشور عراق- که هشت سال جنگ را بر مردم کشورمان به ویژه خوزستانی ها تحمیل کرده بود- اکنون با بی خیالی نسبت به آتش سوزی هورالعظیم، به ریه های مردم استان هجوم آورده است...!

 آتش‌سوزیی که از سال گذشته آغاز شده و دود خفه کننده ای که شهرهای سوسنگرد، اهواز، هویزه، حمیدیه و... را فراگرفته، شهروندان، به‌ویژه کودکان و سالمندان، را روانه درمانگاه ها و بیمارستان ها کرده است....

 ابعاد فاجعه زیست‌محیطی

 تأثیر بر سلامت: بر اساس آمارها، آلودگی هوا سبب افزایش آمد و شد مردم به بیمارستان ها با علایم قلبی و تنفسی شده است.

 دکتر پژمان بختیاری‌نیا، رییس پیشین مرکز بهداشت خوزستان، سال گذشته از حدود ۱۰۰۰ مورد مرگ‌ومیر در اهواز بر اثر آلودگی هوا با ذرات ۲.۵ میکرون در سال خبر داده بود.

عوامل آلاینده: دود ناشی از آتش‌سوزی تالاب حاوی ذرات معلق (PM2.5 و PM10)، مونواکسیدکربن و ترکیبات خطرناک دیگری است که می‌تواند بیماری‌های تنفسی مانند آسم و برونشیت را تشدید کرده و به مشکلات قلبی منجر شود.

کارهای موقت و چالش‌های موجود

در واکنش به این بحران، دولت ایران تلاش‌هایی برای مهار آتش در خاک عراق انجام داده است. از جمله این اقدامات می‌توان به اعزام هواپیمای آب‌پاش در مرداد ماه اشاره کرد که پس از دو روز متوقف شد. این کارهای دوره ای و ناکافی، عمق بی‌توجهی به سلامت مردم را نشان می‌دهد!

راهکارها و پیگیری‌های سیاسی

کارگزاران، از جمله مدیرکل حفاظت محیط زیست خوزستان، تنها راه‌حل پایدار برای این مشکل را آبگیری کامل هورالعظیم می‌دانند که نیازمند همکاری و رهاسازی حق‌آبه از سوی دولت عراق است.

"محمدجواد اشرفی" گفته است: "پیگیری این موضوع از طریق کانال‌های دیپلماتیک در حال انجام است. همچنین، این گزینه مطرح شده که در صورت توافق نشدن با طرف عراقی، موضوع از طریق مراجع قانونی بین‌المللی پیگیری شود."

با توجه به این که سلامت بیش از ۴ میلیون نفر از مردم خوزستان در خطر جدی بوده، این بحران نیازمند کارهایی جدی و آنی است. سکوت کارگزاران و  اجرا نشدن راهکارهای کارساز- که بی گمان سبب نفس تنگی بیشتر مردم خواهد شد- این بحران را به یک آزمون بزرگ برای مسوولیت‌پذیری ملی تبدیل می کند.

آیا راه‌حل‌های سیاسی و بین‌المللی می‌تواند به بحران آلودگی هوای خوزستان پایان دهد و مردم را از نفس تنگی برهاند؟ 

آیا تنها باید چشم به راه  عملکرد کارگزاران بود یا باید کاری کرد تا پیش از انجام بهینه امور در رفع آلودگی، کمینه سروکارمان به بیمارستان نیفتد و خدای ناکرده در میان یک هزار مورد مرگ و میرهای سالانه استان جای نگیریم!