لالی/ حبیب خبر- کوروش حاجی پور:

 "داوود و عزت الله حاجی پور" دو برادر کوه‌نورد خوزستانی ساکن مشهد و ماهشهر بر فراز قله های "سیاه لوک" و "شیرباد"  در شمال شرق  ایران (خراسان رضوی) ایستادند.

 این صعود از راه جنوبی دره بوژان نیشابور انجام شد و شامل چهار ساعت پیمایش سخت از پاکوب سینه‌کش، عبور از باغ‌های گردو و زرشک و مواجهه با پیچ‌های طولانی مسیر بود.

 در راه، زیبایی‌های طبیعی دره بوژان با آبشار، درختان خودرو و پرندگان وحشی چشم‌نواز بود.

 این صعود به دلیل چالش‌های راه و بادهای نیرومند قله شیرباد، تجربه‌ای به یادماندنی برای دو برادر بود.

 این گزارش را با هم می خوانیم:

 در شمال شرقی ایران و در منطقه خراسان بزرگ رشته کوهی وجود دارد با چندین قله مهم و معروف که بلندترین آنها قله شیرباد با ارتفاع ۳۴۶۰ متر است.

 از دیگر قله ها می توان از: "قوچگرد- جاجارو- زنبورگاه- فاسکه- داس- سیاه سنگ- سیاه لوک- شاه رضا و بینالود"  نام برد.

در صبح نوزدهم شهریور 1404 به همراه برادرم عزیز اله با تصمیم پیشین از سمت شهر جدید بینالود عازم منطقه بوژان نیشابور شدیم.

پس از گذشتن مسافت یک ساعته در راه صعود به قله به دره زیبای بوژان رسیدیم.

زیبایی آن هوش از سر آدمی می برد.

از جای پارک ماشین در روستای بوژان یک و نیم ساعته پیاده‌روی کردیم.

در دره بوژان خداوند همه زیبایی دنیا را قرار داده است:"آبشار و آب، درخت و سبزه؛ اگرچه آفتاب کمی رنگ از رخسارشان گرفته ولی باز هم نتوانسته گزندی به زیبایش بزند.

هر چه در دره بوژان به جلو می روید به بزرگی آفریدگار درود می فرستید.

باغداران محلی در فصل برداشت گردو و زرشک همه دره را پر کرده اند.

پس از گذشتن مسافت یک ساعت و نیمی به دوراهی آبشار بوژان و  مسیر جنوبی صعود به قله شیرباد می رسیم.

مسیر قله در سمت چپ تابلو قرار دارد که از یک باغ گردو بزرگ عبور می کند.

پیرمردی دست و دلباز ما را دعوت به نوشیدن چای و خوردن گردو می کند و مسیر قله را نشان می دهد.

از کنار تابلو تا چشمه بوژان که آخرین محل آبگیری کوهنورد است حدود یک ساعت زمان می گذرد.

در بالادست درختان خودرو، گردو و زرشک به رهگذران تحفه نثار می‌کنند!

من و داش عزیز اله از چشمه آبگیری می کنیم و استوار قدم در پاکوب می گذاریم.

مسیر سینه کشی روبه روی مان است و ما کار را از پاکوب آغاز می کنیم.

مسیر جنوبی که ما در آن قرار داریم راه پرچالش، سنگین و پر پیمایش است.

از سینه کشی که بالا می رفتیم تازه ابتدای کار است و قله در دوردست حریف می طلبد!

لحظه ای مردد می شوم که کاش از مسیر قوچان و زشک می آمدیم.

پیچ های طولانی در وسط کوه تمام شدنی نیست.

در راه موش خرماهای زیادی وجود دارد که گاه با شیطنتی خستگی از تنمان بدر می کند.

شیرباد سرشار از آواز کبکبان مست است و منِ بختیاریِ بی اختیار به دنبال صدا می گردم!

دسته های ۲۰ و ۵۰ تایی کبکان همه جا هستند و خوش بختانه مشخص است که تفنگ های شکارچیان به آن حوالی کمتر رفته است

پس از ۴ ساعت به قله سیاه لوک می رسیم. عکس هایی به یادگار می گیریم و به دلیل کمی وقت در مسیر شیر باد می افتیم. از سیاه لوک تا قله شیرباد یک ساعت یورشی لازم است تا قله را فتح کنیم!

پس از گذراندن این زمان من و داداشم به قله شیرباد می رسیم.

شیرباد به خاطر نعره باد در هر فصل به این نام معروف است.

بعد از گرفتن عکس های یادگاری، مسیر برگشت را در پیش می گیریم و سرسختانه به محل پارک ماشین در دره بوژان می رسیم و به خانه برمی گردیم.

این صعود هرگز از صفحه قلب من پاک نخواهد شد؛ چون چالش‌های بسیاری دارد که فرصت بیان آنها اکنون نیست.

پیشنهاد می کنم هرگز راه جنوبی را یکروزه انجام ندهید. بهتر است راه یکروزه از روستای گردشگری "زُشک" انجام گیرد.