از امروز می خواهیم پای مان را در کفش کارگزاران دولت بکنیم؛ آن هم از رییس جمهور به پایین تا ببینیم چه گونه می شود با کفش های این بزرگواران راه رفت و پادرد نگرفت!

 نخستین کارگزاری که بخت اش یاری کرد که پا در کفش اش کنیم؛ کسی نیست جز "محمدرضا عارف" معاون نخست رییس‌جمهوری کشورمان. ببینید بر ما چه گذشته است...

 *معاون نخست رییس‌جمهور در بازدید از خزانه‌داری کل کشور: نیازمند تصمیم‌گیری‌های شجاعانه اقتصادی و با پیوست‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و تأثیرات آن بر اقشار آسیب‌پذیر هستیم.

 صاف صادق اهوازی: خواهشمند است نگهدار تیغ های شجاعت دولت ها باشید. ممکن است به دست خود شجاعان تصمیم گیر، گیر کند و کار دست شان بدهد!

 باور بفرمایید ما دیگر به وعده ها و شعارها و تیترهای دهان پُرکُن برای انتشار در رسانه ها عادت کرده یا خو گرفته ایم و ترک این عادت های دلگرم کننده هم به این آسانی ممکن نیست!!

البته پرنده تخیل نگارنده اصلن و ابدن به گذشته باز نمی گردد تا ببیند آیا در درازا و پهنای ۴۶ سال گذشته، کارگزاران دولت ها نیازمند تصمیم گیری های شجاعانه اقتصادی آن هم با پیوست‌های گوناگون و نیز تاثیر آن بر آسیب پذیران بوده اند و در این باره تصمیم ها را عملی کرده و به آرامش رسیده اند یا اینکه نیازمند تصمیم گیری های شجاعانه نبوده اند و همان حرف ها و شعارها و وعده های اقتصادی داده شده که توی گوش دلار و طلا و مسکن و اشتغال و کالاهای اساسی و غیر اساسی مردم زده شده؛ کافی بوده است یا...؟!

 می پرسید چرا؟!

چون هم پای عمل پرنده می لنگید و هم تخیل نگارنده تنها مو می دید نه پیچش مو و چون سرش هم درد نمی کرد؛ نیاز به بستن دستمال هم نداشت!

نمی دانم چرا چند گزاره که می نویسم، شعرهایی در ذهنم انجمن برپا می کنند و خواستار بهره برداری نگارنده از آنها می شوند؛ همچون این رباعی حکیم عمر خیام نیشاوری: "از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن/ فردا که نیامده‌ست فریاد مکن/ بر نامده و گذشته بنیاد مکن/ حالی خوش باش و عمر بر باد مکن"

بنابراین، با خوانش این رباعی نتیجه می گیریم: با توجه به نزدیک شدن مردم و کارگزاران به روزان و شبان نوروز ۱۴۰۴ بهتر آن است که ما هم به همین فراز معاون نخست رییس‌جمهور- که در بالا آوردیم و به خاطر آن پای مان را با یاری زنده یاد عمرخیام در کفش جناب عارف کردیم، تبسم کنیم و خوش باشیم و عمرمان را هم بر باد ندهیم!