در حالی که در دل خبرگزاری ها و پایگاه های خبری در حال دید زدن خبرها هستم تا ببینم تیتر و لید چه خبری به درد گیر دادن می خورد که ناگهان صدای بچه نفتون رشته افکارم را "نودل" می کند! البته نودل خارجی که دو سه ماه پیش ۷۵ هزار تومان بود و حالا رسیده به ۱۱۰ هزار تومان نه نودل داخلی که مزه آب مانده در کاه‌گل می دهد!

 بچه نفتون این بار درودی می گوید و خبر از یک مدیرکل وزارت کاری می دهد که می گوید: "افزایش ۴۵ درصدی حداقل دستمزد کارگران، یک وفاق ملی در سال جدید است"

می گویم: وقتی تورم و گرانی همچون هواپیمای عمود پرواز در حال بالارفتن است انتظار داشتی دستمزدهای کارگران استوار بماند؟!

او می گوید: البته از دید من کارگر، میزان افزایش ۴۵ درصد هم کم است و باید در سال دوبار دستمزدها افزایش یابد؛ چرا که دم بالا رفتن تورم به دلار نودی بند یا گرم است!   

نگاهی ابتدایی به سیمای فیلسوفانه بچه نفتون می اندازم و می گویم: حالا افزایش ۴۵ درصدی کمینه دستمزد کارگران، چه ارتباطی با وفاق ملی در سال جدید دارد؟! پس سال های گذشته که دستمزدهای کارگران افزایش می یافت چرا از وفاق ملی خبری نبود؟!

بچه نفتون- که یک لحظه قیافه اش شبیه جناب خان شده است و انگار می خواهد از دادن پاسخ فرار کند و برود توی وادی بندری- هنگامی که سر و تنه ام را علامت سوال یا پرسش می بیند، می گوید: استاد صاف صادق! هر دولتی یک یا چند شعار برای خود انتخاب می کند. جناب احمدی نژاد دولت "امید" بود و آنقدر امید در کشور تزریق کرد که هنوز داریم صادر می کنیم!

دولت جناب روحانی هم "تدبیر" را مال خود کرد و چسباند به "امید" احمدی نژاد که فت و فراوان بود و در حال صادر شدن و شعارش را گذاشت دولت "تدبیر و امید". اکنون هم که دولت دکتر پزشکیان با وفاق ملی آمده تا هر گلی که کاشته یا چیده می شود برگرفته از وفاق ملی بدانند!

می گویم: برکناری آقای همتی وزیر امور اقتصادی دولت پزشکیان از سوی نمایندگان مجلس را چه می توان نامید؟ در وادی وفاق ملی قرار می گیرد یا میلی!؟

بچه نفتون کله اش را می خاراند و آهسته چند واژه به هم می چسباند که درست درنمی یابم و سپس راهش را می گیرد و می رود!

عجب! به گمانم بچه نفتون از "فراق" جناب همتی دلش گرفته و فکرهایی در سر دارد که شاید فرداها صدایش در آید!