این روزها شيطنت های خاله زنکی، به همراه خباثت و تنگ نظری و حسادت، جای گزین خوش مرامي وکسوت داري و لذت ورزش شده و عده ای این بد آموزی ها و رفاقت فروشی و کسوت کشی ها را به عنوان یک تعویض اجباری معیشتی خود در فضای ورزش رونق می دهند.

این آدم های کوچک- که  سواد کافی برای حرف زدن  و شعور لازم برای خاموش ماندن ندارند- نه تنها کمکی به پيشرفت ورزش نمی کنند که آتش بیار معرکه هستند و باعث ایجاد اختلاف میان اهالی ورزش و تخریب و تضعیف و آلودگی فضای ورزش می شوند!

می خواهیم در پاسخ آن مرد تنهای شب و بی قراری و بی کس و خرده فرمایش رفیق اش- که در محافل نسل جوان خود را پدر فوتبال معرفی می کند و در دورهمی های خود شعار و پیغام داده با دم شیر بازی نکن- یاد آوری کنیم:

شیر اگر ادعای شیر بودن و سلطاني دارد، خودش باید مواظب دمش باشد که با آن بازی نکنند و دم بريده نشود!

برای دومین بار توصیه می کنیم: حتما این ختم کلام قلم ورزش را با دقت، مطالعه و در محافل دور همی شان، از افراد با سوادشان بخواهند برای شان تفسیر کنند و حتما آویزه گوش قرار دهند که خیلی وقت است آن هایی را- که محترم و ارزشمند و کسوت دار واقعی ورزش هستند- درون دایره حرمت قرار دادیم.

به کوری چشم حسودان، تا پای جان براي کسوت داران ارزشی ورزش، کوچکی و شاگردی و به آن افتخار می کنیم و کم اهمیت تر ها را روی خط دایره قرار داده و می دهیم؛ اما مابقی را- که ارزش و لیاقت رفاقت و کرامت و عزت کسوت ورزش ندارند- در بیرون شعاع دایره حرمت، رها کردیم و دیگر اجازه نمی دهیم کلام شان در فضای ورزش و کسوتداري ورزش،تاثیر گذار شود. به آنان می گوییم: خاک گلدون کسی باشند که اگر ساقه شان موقتا سر به آسمان سایید، هرگز فراموش نکنند ریشه اصلی شان کجا بود.

 قلم ورزش منتظر می ماند که آیا حرمت حفظ نماید یا آنچه می داند نگارش کند.

  ✍ سید مهدی ابوس