اهواز/ حبیب خبر- علی میلاسی:

 انتخابات با همه نیازها و خواسته ها به پایان رسید؛ ولی صدای مردم چنان بلند، گویا و روشن بود که دیگر جایی برای چه کنم و چه نَکنم نگذاشته است.

 این آمده ها و نیامده ها، دردمندان، زخم خوردگان، مطالبه گران، نادیدگان و پرسش گرانی بودند که از مدیریت چند ساله سهم خواهی ها و کج اندیشی ها به تنگ آمده و آخرین بَرگ خود را برای تغییر، به میدان آمدند و رو کردند.

 رای ها در این انتخابات، فریاد جوانی است که می گفت:" من نانم را از اینترنت به دست می آوردم، که آن را بستند". داد پدر خانواده ای است که ابراز می کرد:" از گرانی نمی توانم، پسرم را زن بدهم". رای پیرزنی بود که نگران بیکاری پسرش است. رای بازاریانی بود که با بالا رفتن دلار، بازارشان آشفته شده است.

 گویا هنوز مدیران گذشته و ستادی ها و سهم خواهان و ...، بر این باورند: به خاطر مدیریت آن ها و دور همی های شان در ستادها، این پیروزی به دست آمده است که می بینیم سخنران جشن های پس از پیروزی می شوند!

 مدیری که ۳۵ سال بخشدار و فرماندار و مدیرکل بود و ۱۰سال است که بازنشسته شده، هرچه سهم داشته، گرفته و هرچه خواست، بُرده است؛ دیگر چه سهمی از این خان(سفره) دارد که بِبَرد؟!

مگر نه این است که این داد و بیداد امروزی جامعه دردمند و گرفتار ما حاصل ناکارآمدی این گونه مدیران است!؟

 دل سوختگان، پاک دستان و اندیشمندان جامعه خوزستانی نگذارند مدیران سوخته گذشته و از کارافتاده و چهره های بی حال و سهم خواه، دوباره به دور پزشکیان گِردآیند و اتوبان جامعه رای دهنده ی مطالبه گر را سنگلاخی و پای رهرو(رئیس جمهور) را بسته و سنگین کنند، تا نتواند در این ۴سال پاسخگوی دردها، نیازها، خواسته ها و مطالبه این جنبِش خواهان دگرگونی(تغییر) باشد.

 اگر چنین شود و این جماعت چنان کنند که رییس جمهور نتواند، این جامعه جوان، پویا و مطالبه گر را به خاسته ها و نیازهای شان برساند، قهر، روی گردانی و نارضایتی بیش از پیش می شود و در سیل ناامیدی نه شما می مانید و نه ما!

 ۱۶تیرماه ۱۴۰۳