حبیب خبر- دکتر حسن دادخواه:

 دکتر "منوچهر دوایی" از جراحان خوشنام و اخلاق‌مدار دانشگاه جندی شاپور اهواز و از کارگزاران پر کار آن دانشگاه در پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، پس از انقلاب، عهده دار اداره دانشگاه می شود و با شروع جنگ هشت ساله، به عنوان جراح، در خدمت رزمندگان مجروح قرار می گیرد و به طور شبانه روزی به گواه همکاران و همراهان دانشگاهی، خستگی ناپذیر و در شرایط دشوار،  شب و روز را در اتاق عمل می گذراند.

 افزون بر خدمات پزشکی، ایشان در دوران عهده داری دانشگاه و در دوران جنگ و پس از جنگ، همواره نماد و نشانه ای از یک پزشک و مدیر فداکار، ایران‌دوست، مردم‌دار و خوش اخلاق شناخته شده است.

 شادروان دکتر منوچهر دوایی با حمایت و همکاری همسر و فرزندانش توانست الگوی یک انسان کامل و یک دانشگاهی شایسته به جزیی از افتخارات ایران تبدیل و ماندگار شود.

  ابتکارهای او در اداره بیمارستان و اولویت بندی رزمندگان در درمان، در دوره جنگ و در شرایط دشوار و بحرانی، نمونه یک مدیریت بحران و بهره جویی بهینه از کمترین امکانات را در تاریخ خدمات پزشکی جنگ ثبت و ضبط کرد؛ به گونه ای که امروز دکتر دوایی نماد یک دانشگاهی جامعه محور نیز به شمار می آید.

  دانشگاه به عنوان نماد و نهادی از یک جامعه مدرن در ایران نوین، پیشینه ای صد ساله دارد. در این یک قرن و سده، به لحاظ توسعه و ماموریت و اولویت‌ها، فراز و نشیب های زیادی را پشت سر نهاده است ولی رشته ی باریکی را می توان در همه دوران به شکل های گوناگون در این نهاد مشاهده کرد.

در میان نامداران نخستین دانشگاه، چهره های ملی و فرهیخته و دلسوز که دستی هم در اداره کشور داشتند، دیده می شود که در همان حال، صاحب تالیفات محققانه در ادبیات و شعر و نثر فارسی به شمار می آیند.

در نسل های بعدی، روزنامه نگاران و مدیران ارشد دستگاه های صنعتی و تولید‌گران را می توانیم در نقش مدرن کردن چهره عمرانی ایران به روشنی در میان دانشگاهیان ببینیم.

عرصه و سپهر سیاسی از دیگر زمینه های ورود چهره های دانشگاهی به امور اجتماعی و کشوری است. تاریخ مبارزات مردم ایران در صد سال اخیر نشان می دهد که از میان دانشگاهیان، دسته ای در تبعید و دسته ای در زندان و گاه در گریز از دست رژیم سلطنت به سر می بردند!

آموزش و تربیت هزاران دانش آموخته متخصص و توزیع آنان در سراسر ایران و جهان از دیگر مصادیق خدمت به جامعه ایرانی است که خواه ناخواه بر حوزه های متنوعی از جامعه تأثیر گذار بوده است.

 گره گشایی از مشکل های فنی و علمی دستگاه های اجرایی و ارایه مشاوره های تخصصی و اداره دوره های بازآموزی برای کارشناسان همواره از زمینه های همکاری دانشگاه با جامعه بوده است.

ترجمه و تألیف کتاب به ویژه در بخش علوم انسانی و اجتماعی نقش بسیاری در تولید و اصلاح گفتمانی در میان قشر تحصیلکرده داشته است که سرچشمه تحولات رفتاری و اعتقادی و سبک زیست شهروندی میان همه طبقات اجتماعی بوده است.

 بی گمان ادامه نقش آفرینی دانشگاه ها و سیستم آموزش عالی کشور در گرو خودپالایی و اصلاح سیاست ها و روش ها و روزآمد کردن خود مطابق با رشد فکری جامعه و نیازهای آن است.