نظرات
- اولین نظر را شما بدهید
امروز:
پنجشنبه - 9 بهمن - 1404ساعت :
یادداشت
حبیب خبر- منوچهر برون:
خوزستان بار دیگر در مرکز نگرشهای محیط زیستی قرار گرفته است؛ این بار نه به واسطه توفانهای گرد و غبار یا خشکسالی، بلکه به دلیل انتشار رسمی یک هشدار بی پرده از سوی ادارهکل حفاظت محیط زیست خوزستان به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب درباره افزایش نگرانکننده فلرسوزی، نشت مواد نفتی، و تهدید سلامت شهروندان.
هشدارهایی که نه تازهاند نه غریب، بلکه پژواکی از دههها فریاد خاموش مردمی هستند که به بهای توسعه ملی، تنفسشان، آبشان، خاکشان و سلامتشان قربانی شده است.
فلرها همچنان میسوزند، خطوط فرسوده انتقال نفت همچنان میشکنند و مردم خوزستان همچنان هزینه توسعهای را میپردازند که سهمی از آن ندارند!
در اطلاعیه محیط زیست، به مواردی از جمله افزایش بیرویه فلرها در اطراف کلانشهر اهواز و حادثه اخیر در منطقه مارون اشاره شده است؛ نمونههایی که تنها نوک کوه یخ بحران زیستمحیطی در خوزستاناند.
اما مسأله اصلی فراتر از یک حادثه یا افزایش یک پدیده است. آنچه امروز خوزستان را در شرایط هشدار زیستمحیطی قرار داده، ترکیب نگرانکنندهای از ضعف نظارت شرکت ها، اولویتندادن به محیط زیست در سیاستگذاریهای نفتی، و بیاعتنایی ساختاری به زیستبوم جنوب کشور است.
شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، به عنوان یکی از مهمترین بازیگران اقتصاد انرژی ایران، مسوولیت مستقیمی در قبال زیستمحیط استان خوزستان دارد. با این حال، پرسش بنیادین اینجاست: چرا سالهاست که هشدارها به اقدامات پایدار نمیانجامند؟ چرا پروژههای کاهش فلر، که بارها وعده داده شده، در عمل به نتیجهای ملموس نرسیدهاند؟ آیا تا زمانی که فاجعهای گسترده در ابعاد بینالمللی رخ ندهد، قرار است آسیبهای محلی نادیده گرفته شوند؟
محیط زیست خوزستان امروز نه صرفاً یک موضوع محلی، بلکه یک مساله ملی است. ادامه این روند نهتنها سلامت میلیونها نفر را تهدید میکند، بلکه اعتماد عمومی به نهادهای نظارتی و مدیریتی را نیز از میان میبرد.
ادارهکل حفاظت محیط زیست در این اطلاعیه خواهان کاهش آنی فلرها، اصلاح خطوط انتقال، همکاری در پایشهای زیستمحیطی، و جبران خسارتها شده است. اینها کمینه خواستههایی برای بازگرداندن تعادل به منطقهای است که در سالهای اخیر بهای سنگینی برای تولید انرژی کشور پرداخته است.
در شرایطی که بسیاری از کشورهای دنیا برای رسیدن به توسعه پایدار، سرمایهگذاریهای عظیمی در مسیر کربنزدایی و کاهش آلایندهها انجام دادهاند، ایران نباید توسعه را در برابر محیط زیست تعریف کند. تجربه جهانی نشان داده است که اقتصاد نفتی بدون حفاظت از بوم انسانی، دیر یا زود به بحران مشروعیت و بهرهوری خواهد رسید.
مردم خوزستان از توسعه نمیترسند؛ از توسعهای میترسند که آنها را قربانی میکند، توسعهای که هوا را آلوده، آب را مسموم، و خاک را فرسوده میکند. هشدار اداره محیط زیست، نه تنها خطاب به شرکت نفت، بلکه خطاب به کل مدیریت اجرایی استان و کشور است: آیا میتوان همچنان سلامت انسانها را فدای سودهای کوتاهمدت نفتی کرد؟
اگر این هشدار نیز همچون هشدارهای پیشین در بایگانی بیتوجهی دفن شود، دیگر نمیتوان مسوولیت فجایع بعدی را صرفاً بر دوش طبیعت انداخت. اینبار،
انسانها در حال کشتن زمین هستند؛ آن هم با مجوز رسمی بهرهبرداری!
*خرداد ۱۴۰۴/ خوزستان
ارسال نظر به عنوان مهمان