حبیب خبر- هوشنگ نوبخت:

 «بی گمان در یکی از حساس ترین زمان های تاریخ کشور هستیم. شاید حساس تر از جنگ تحمیلی و سرنوشت ساز تر از ده‌ها نبردی که در قرن های گذشته تجربه کردیم.

 مانند همیشه تاریخ، باز هم ایران مظلوم و مقتدر در یک سوی ماجرا و ده‌ها کشور دیگر در سوی دیگر و این نبردهای نابرابر را ما بارها در کتاب‌های تاریخ خوانده‌ایم.

 کتاب های سرنوشت‌ را که برگ می زنیم آگاه می شویم که ده‌ها قلدر و یاوه‌گو مانند صدام بعثی با پشتوانه‌های آنچنانی در زیر آوارها خاک خوراک مورچه‌ شده اند اما قله دماوند هنوز هم پوشیده از برف است. زردکوه راست قامت، میزبان کبک‌هاست و شیر بچه‌های لر زاگرس نشین همین امشب و در اوج این ترقه بازی‌های دشمنان، دی بلال می‌خوانند و دوغ سرد می‌نوشند.

 عرب‌های خوزستان هم دله قهوه‌شان را از روی ذغال بر نداشتند و مظیف‌هایشان مانند همیشه پابرجاست.

 حاج صادق آهنگران اگر چه عزادار فوت مادر است ولی هر شب حماسه می‌خواند و گویی هنگام آزادسازی دوباره خرمشهر است. بازار فلافل در اهواز شلوغ‌تر از همیشه است و مردم داغ جنگ را همراه با نوشیدن نوشابه‌های سرد دنبال می‌کنند.

 ایران بسیار ضربه خورده است و  شخصیت‌های بسیاری را از دست داده اما این بیشه پر از شیر است در حالی که رژیم صهیونیستی تنها یک باغچه نسبتا بزرگ است که دارد شخم می‌خورد و این تحلیل من از روی احساس و تعصب نیست.
تنها یک هفته بر همین منوال بگذرد همه کشورهای بزدل و پشتیبان رژیم کودک کش ردای کدخدایی می‌پوشند که ایران را قانع کنند تا دست از پاسخگویی بردارد.

 باز هم به مقدمه بر می‌گردم و یادآوری می‌کنم: در این نبرد سخت و نابرابر صحبت از سپاه و حاکمیت و دولت و سیاست نیست، حرف ما ایران جان و عزیزی است که می خواهند آن را تکه تکه و ضعیف کنند و ما تا چندی دیگر هر کدام شهروند یک کشور کوچک و مطیع باشیم اما این چنین نخواهد بود چون ملت جنگ دیده و باغیرت ما چند روزی است که در خیابان‌ها هستند و دشمنان در پناهگاه و همین تفاوت ما را پیروز می‌کند.»