حبیب خبر- مهرداد شریفی:

 زمانی که شرایط بحرانی رخ می‌دهد، بسیاری از مردم تصور می‌کنند آدم‌های قوی آن‌هایی هستند که هیچ‌وقت نمی‌ترسند، اشک نمی‌ریزند یا عقب نمی‌کشند اما روان‌شناسی، تصویر دقیق‌تری دارد و می‌گویند قوی‌ترین آدم‌ها کسانی هستند که تاب‌آورند یعنی ممکن است بلرزند، زمین بخورند و… اما دوباره برمی‌گردند و دوباره شروع می‌کنند.

 در شرایط جنگی و بحران‌های جمعی، تاب‌آوری روانی برای کادر درمان، دانشجویان علوم پزشکی و امدادگران حیاتی‌تر از همیشه است. ما نه تنها در معرض اضطراب‌های عمومی هستیم بلکه با مسئولیت‌هایی بزرگ‌تر مانند مراقبت از سلامت دیگران، آمادگی بالینی، امتحان‌های دشوار و گاهی درمان افراد مضطرب و نیازمند هم مواجه‌ایم؛ این یعنی دو بار فشار.

 تاب‌آوری، یک ویژگی ذاتی نیست بلکه قابل یادگیری است و هر کسی می‌تواند آن را در خود پرورش دهد.

  پذیرش واقعیت، نه انکار آن در این زمینه بسیار مهم است. تاب‌آور بودن یعنی با واقعیت سخت و شفاف روبه‌رو شدن زیرا فرار از احساسات دردناک، فقط آن‌ها را عمیق‌تر می‌کند.

 کادر درمان و دانشجویان علوم پزشکی باید به این درک برسند که عضوی از یک جامعه‌ درمان‌گر و انسانی متعهد به زندگی هستند و همین معنا، در بحران‌ها تبدیل به منبع قدرت می‌شود.

 هیچ‌کس در بحران نباید تنها بماند. حتی حرف‌زدن ساده با یک هم‌کلاسی یا دوست، تاب‌آوری را بالا می‌برد. پیوند، آنتی‌دوتِ (پادزهر) اضطراب است.

مراقبت از روان مانند جسم مهم است؛ به ویژه در روزهای سخت، خواب، تغذیه، فعالیت بدنی، تنفس آگاهانه، دعا، نوشتن، هنر، ارتباط با طبیعت و... همه‌ این‌ها بنزین روان‌ هستند.

 باید توجه شود این نخستین بحران زندگی‌ نیست و پیش تر هم در تاریکی راه را پیدا کرده‌ایم. یادآوری آن لحظه‌ها قدرت را برمی‌گرداند.

 تاب‌آوری یعنی به خود اجازه بدهیم انسان باشیم؛ نه بی‌نقص، اما مقاوم. یعنی از هم نپاشیم، حتی وقتی شکسته‌ایم.

در این راه، مرکز مشاوره دانشگاه در کنار دانشجویان است. اگر احساس کردند نیاز به شنیده شدن، حمایت حرفه‌ای یا حتی تنها یک تکیه‌گاه موقت دارند، می‌توانند با ما در تماس باشند. هیچ کدام از ما قرار نیست این مسیر را تنها طی کنیم.