حبیب خبر- منوچهر برون:

 خوزستان، تنها یک نام جغرافیایی نیست؛ تجلی تاریخ و توسعه، درد و فرصت، رنج و شکوه است.

 دیاری که از زخم‌های جنگ هشت ساله برخاسته و بر گنج‌های زیرزمینی‌اش ایستاده، اما چشم به آسمان دارد؛ به آینده‌ای که در آن نه‌تنها از نفت و فولاد، که از اندیشه و امید جوشیده باشد.

 این استان کهن‌ریشه، با رودهای بزرگ و زمین‌های حاصلخیزش، سال‌هاست محور توسعه کشاورزی و صنعتی ایران بوده است.

 از نخلستان‌های سوزان آبادان تا لوله‌های فولاد در اهواز، از پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها تا صنایع نورد و نیروگاه‌های برق‌آبی، خوزستان نه‌تنها گنجینه ثروت، که شاه‌راه حیاتی اقتصاد ملی است.

 آنچه خوزستان را به "نگین توسعه" بدل می‌کند، صرفاً منابع زیرزمینی نیست؛ بلکه مردمانش‌اند. همان‌ها که خاک گرم جنوب را با دستان پینه‌بسته‌ی خود آباد کردند، همان‌ها که در روزهای شعله‌ور جنگ، با سینه‌ای ستبر برابر آتش ایستادند، و حالا نیز در عرصه تولید و کار، خستگی را به رسمیت نمی‌شناسند.

خوزستان با همه ظرفیت‌هایش، همچون نگینی است که هنوز غبار محرومیت را بر سینه خود دارد. این تناقض میان ثروت و فقر، میان منابع و نیازها، تنها با نگاهی ملی و مبتنی بر عدالت توسعه‌ای و سرمایه‌گذاری هوشمندانه قابل ترمیم است. سرمایه‌گذاری در خوزستان، نه تنها یک ضرورت اقتصادی، که وظیفه‌ای انسانی و ملی است.

در عصری که جهان بر مدار انرژی می‌چرخد، خوزستان شاه‌کلید امنیت انرژی ایران است. اما فراتر از نفت، ظرفیت‌های کشاورزی گسترده، انرژی‌های تجدیدپذیر، گردشگری تاریخی و مذهبی، صنایع تبدیلی و حتا فناوری‌های نوظهور، می‌توانند افق تازه‌ای برای این سرزمین بگشایند؛ اگر توسعه را نه تنها در چاه‌ها، که در چشم‌های مردم این دیار جست‌وجو کنیم.

خوزستان، خاستگاه تمدن ایلام، گواهی است زنده بر شکوه دیروز و سرمایه‌ای بی‌همتا برای فردا. اگر ایران بخواهد گام‌های بلند در مسیر پیشرفت بردارد، باید این نگین را نه تنها بر پرچم نفت، بلکه بر پیشانی سیاست‌های توسعه‌ی پایدار خود بنشاند.

 خوزستان، تنها یک "منطقه‌ی راهبردی" نیست؛ قلبی تپنده است که اگر با خون عدالت، هوای آبادانی و با نبض مشارکت مردم بتپد، می‌تواند طلای ناب توسعه‌ی ایرانی باشد.

خوزستان را باید دید، نه با عینک استخراج، که با نگاه سرمایه گذاری.

خوزستان را باید خواست، نه تنها برای امروز، که برای آینده‌ی همه‌مان.

 این نگین، اگر در جایگاه شایسته‌اش بنشیند، درخشش توسعه را تا دوردست‌ها خواهد پراکند.