حبیب خبر- دکتر "حسن دادخواه":

 در انبوهی از تصویرسازی‌های کلامی و نوشتاری و هنری که تاکنون و از رهگذر ده‌ها اثر نمایشی و تجسمی به مناسبت پاسداشت و ترویج ارزش های اخلاقی و فرهنگی و انسانی در گذشتِ سده ها، تولید شده و اکنون در دسترس ماست و در روزهای نخستین ماه محرم شنیدیم و دیدیم، می توان به نشانه ها و فلش ها و علایم راهنما رسید که قرار است ما مسلمانان بلکه همه انسان های آزاده را به اکتساب ارزش های انسانی و البته خداگونگی تشویق و ترغیب کند.

 چرا انسان های آزاده و غیر آزاد، نمی توانند از این نشانه ها، درس بیاموزند؟ از چه قیودی باید آزاد شوند تا بتوان از نشانه های تربیتی عاشورایی بهره برد؟

 در همه متون تبلیغاتی و پوسترها و کلیپ‌هایی که در ده روز نخست ماه رمضان، دست به دست می شود، چندین صفت و خصلت و سرشتِ ناب و بلکه کمیاب انسانی ترویج و تبلیغ شده است.

 از میان همه آن خصائل، بسامد صفاتی چون آزادگی، رادمردی، بزرگ‌‌منشی، راستگویی، یکرنگی، شفاف بودن، دوری از فریب و نیرنک، مهربانی، صدق و صفا بیش از دیگر صفات انسانی، خود نمایی می کند.

این صفات را ما در رفتار حضرت امام حسین(ع) و یارانش و خانواده او دیدیم و تصویرسازی های عاشورایی سرشار از نشانه ‌ها و فلش ها و علائم راهنماست که شنوندگان را به سوی مجموعه ای از ارزش ها جلب و جذب می کند تا شنونده با عقل و خرد و اندیشه خود، همه این درس ها و آموزه ها را در زمان زیست و حیات خویش در هر سرزمین و زمانی که روزگار می گذراند، به اجرا در آورد!

محرم امسال، همزمان شد با تهاجم و تجاوز وحشیانه دولت مستقر در اسرائیل به مرزهای ایران که به کشته و مجروح شدن ده ها انسان و تخریب خانه ها انجامید.

من در این یادداشت، قصد تحلیل سیاسی و نظامی ندارم ولی آیا این ساختمان ها و خانه های شهروندان و هموطنان به همان خیمه های سوخته شده در سرزمین کربلا سال ۶۱ هجری قمری، شباهت ندارند؟ اسبان زخمی و خون آلود در پوسترهای عاشورایی به خودروهای سوخته و ویران شده مردم عادی، شباهت ندارد؟

اسیرانی که با دستان و پاهای زنجیر بسته از این شهر به آن شهر گردانده شدند، به زندانیانی که پس از تخریب زندان بر اثر موشک، زخمی و کشته و بی پناه ماندند و با دستان و پاهای بسته، به زندان های دیگر منتقل شدند، شباهت ندارند؟ فضا و امکانات و گنجایش و دوری زندان‌ها، با خرابه های شام و شرایط دشوار اسیران شباهت ندارد؟

افزون بر شباهت های یادشده اکنون ضرر و زیان هایی که در همین جنگ ۱۲ روزه به بخش زیادی از مشاغل و کسب و کارهای مردم و اقتصاد دولت وارد آمد و نظیر آن در رویداد کربلا، دیده نشد و در تاریخ نوشته نشده است، قابل تامل و تدبر نیست؟

اگر صفت آزادگی برای انسان ها در درس آموزی از رویداد کربلا، ضروری است، این آزادگی اکنون چه وجه و سمت و سویی دارد و به چه مفهوم است؟

آیا آزادگی به این معنا نیست که خود را از چهارچوب دو سمت و سوی حق و باطل و دو جبهه ظالم و مظلوم در رویداد کربلا، رها کنیم و ارزش انسانیت را در بیرون از قاب آن رویداد ببینیم.

نیک روشن است که قصد مشابهت سازی میان کارگزاران و دولتمردان در رویداد کربلا و مشابهت سازی و مقایسه میان صف و سوی یاران امام با شرایط امروز ایران نیست ولی آزادگی ایجاب می کند که در ورای این دسته بندی ها، گوهر ناب انسانی و اخلاقی نیک دینی بتواند فایده های خود را به انسان های امروزی نشان دهد!

همه صفات نیکی که در متن های تولیدی و هنری در ده روز نخست محرم، در دنیای مجازی دست به دست می شود، کجا و چه زمانی باید در نهاد و ضمیر ما و نهادهای دولتی و سیستم حکمرانی ما نهادینه شود؟

رویداد کربلا، یک داستان نیست که همه ساله در مساجد و تکایا و حسینیه ها به گوش و دید مخاطبان برسد و بر مظلومیت امام و رهروان حضرت گریه کنیم و بر سر و سینه خویش بزنیم!

رویداد کربلا، یک نشانه و فلش و علامت راهنمایی است برای همه انسان هایی که آمدند و رفتند تا از این نشانه ها بتوانند رفتار و منش و شخصیت فردی و جمعی خویش را اصلاح کنند در غیر این صورت همه گفتار واعظان و تلاش های حاضران و شنوندگان، باد هوا خواهد بود!