حبیب خبر- منوچهر برون:

انتهای بازار روز رامهرمز، پاساژی بود که در دل خود نه فقط مغازه و راسته‌های پررفت‌وآمد، که خاطره های یک نسل از اهل فرهنگ و رسانه را جای داده بود. در میان حجره‌های کوچک آن، دفتر مشترک محمدعلی یوسفی، خبرنگار پیشکسوت و نویسنده قدیمی خوزستان، و یوسف مداحیان، نویسنده، روزنامه‌نگار و کارگردان مطرح تیاتر، بیشتر از همه محل رفت و آمد اهالی قلم، هنر و تیاتر بود؛ جایی که دو چهره نام‌آشنا دست در دست هم گذاشته بودند تا مرکز کوچکی برای تپش فرهنگ در شهری کوچک بسازند.

در آن سال‌ها، هنوز روزنامه‌های کیهان و اطلاعات به صورت روزانه به این دفتر می‌رسید و مجلاتی مانند اطلاعات هفتگی، جوانان امروز و کیهان ورزشی مثل نسیم تازه‌ای در شهر پخش می‌شدند.

 این دفتر، پل ارتباطی رامهرمز با جهان رسانه و ادبیات بود؛ جایی که خبر، گزارش، نقد و گفت‌وگو، از ورق‌های کاغذ تا ذهن مخاطب، راه می‌پیمود.

"محمدعلی بهوند یوسفی" و "یوسف مداحیان" اما تنها توزیع‌کننده روزنامه نبودند؛ یکی دستی در ارشاد و مدیریت فرهنگی داشت و دیگری ریشه در روزنامه‌نگاری و نویسندگی. با همین ریشه‌ها بود که جشنواره‌ها و رویدادهایی چون شعر خلیج فارس جان گرفتند، سایت‌ها و هفته‌نامه‌هایی راه‌اندازی شد و کتاب‌های تازه‌ای منتشر شد. آن دفتر کوچک، شبیه کارگاه تولید اندیشه بود؛ جایی که هر رهگذرش با بوی جوهر تازه و واژه‌های داغ روبه‌رو می‌شد.

سال‌ها گذشت؛ نسل‌ها عوض شدند، فناوری‌ها تغییر یافتند، ولی این دو انسان فرهنگی، همچنان در صحنه ماندند. یوسف مداحیان با وجود کسالتی که اخیراً بر او عارض شده، هنوز در صحنه حضور دارد و این خود نشان‌دهنده ایمان او به کار فرهنگی و رسانه‌ای است.

آن‌ها نشان دادند که فرهنگ و رسانه تنها شغل نیست، بلکه زیستنی‌ست پرشور و پرمسوولیت؛ رسالتی است که تا پایان نفس باید ادامه داد.

این قصه تنها یادآوری یک مکان یا دو نام نیست؛ بازخوانی یک دوره است که در آن مطبوعات، تیاتر و فعالیت‌های فرهنگی با دست‌های خالی ولی دل‌های بزرگ اداره می‌شد. آن دفتر کوچک در انتهای بازار، گواه این حقیقت بود که می‌توان از دل محدودیت، دری به سمت بی‌نهایت گشود.

امروز که رسانه‌ها دیجیتال شده‌اند و فضای مجازی بر جهان خبر و فرهنگ سایه افکنده، مرور چنین خاطره هایی یادمان می‌آورد که ریشه‌های ما در خاک تجربه و زحمت کسانی است که پیش‌تر این مسیر را رفته‌اند. احترام به این میراث، نه تنها ادای دین به محمدعلی یوسفی و یوسف مداحیان، که پاسداشت خودِ فرهنگ است.

در پایان، آرزو می‌کنیم برای همه این نسل، به‌ویژه این دو چهره فرهنگی بزرگ به ویژه برای یوسف مداحیان در این دوران کسالت و بیماری، تندرستی و آرامش آرزو می کنیم؛ زیرا آن‌ها با ایستادگی‌شان نشان دادند فرهنگ، ماندگارترین سرمایه یک شهر است.