حبیب خبر- سیدمهدي ابوس:

 فوتبال، بیش از هر چیز میوه تفکر بزرگ و تدبیر ماندگار است. این ورزش نه با شانس اداره می‌شود نه با هیاهو؛ بلکه به تخصص، برنامه‌ریزی، مدیریت، شایستگی  و ساختار بلندمدت نیاز دارد.

 فوتبال ایران روزگاری در قاره آسیا جایگاهی ممتاز داشت و عنوان «آقای آسیا» را یدک می‌کشید!، اما امروز، با نگاهی منصفانه باید پذیرفت که فاصله‌ای نگران کننده با آن جایگاه پیدا کرده‌ایم! نه به دلیل کمبود استعداد، بلکه به دلیل آنکه نساختیم! نه با خود ساختیم، نه برای آینده زير ساخت!

 سال‌ها، از داشته‌های خود تنها مصرف کردیم! استعدادهای بی‌همتا، پیشینه درخشان و ظرفیت‌های نهفته فوتبال، بدون آینده‌نگری صرف شد، بی‌آن‌که زیرساختی متناسب با نیازهای امروز ساخته شود. تفکر زیرساختی در سایه روزمرگی‌ها کمرنگ شد، تدبیر در هیاهوها یخ زد و مدیریت فوتبال بارها به دست کسانی سپرده شد که نه شایستگی داشتند نه تخصص.

 این روند باعث شد، (مالکان راستین) فوتبال، پیشکسوتان، سازندگان، مربیان و متخصصان در خانه خود به‌ نوعی مستأجر شوند.

 در همان سال‌ها، کشورهای رقیب ما در آسیا، نداشته‌های خود را به فرصت تبدیل کردند. آنها ساختند؛ ابتدا با خود و بعد مدارس، ورزشگاه‌های مدرن، ساختارهای آموزشی و مدیریت علمی را پایه‌گذاری کردند و امروز نه تنها صاحب فوتبال مدرن  هستند، بلکه شأن و جایگاه آسیایی را نیز به نام خود ثبت کرده‌اند!

در این میان، مطالبه‌گری برای فوتبال یک ضرورت است و جامعه ورزش حق دارد بپرسد (چرا؟)، ولی مطالبه‌گری زمانی به توسعه منجر می‌شود که در کنار پرسش، راه رشد نیز ارایه شود. نقد بدون راهکار، هیاهو بدون تحلیل و گلایه بدون راه‌حل، تنها فضای فوتبال را ملتهب‌تر می‌کند و نتیجه‌ای جز عقب‌نشینی ندارد.

مستطیل سبز فوتبال امروز بیش از آنکه میدان تاکتیک، اخلاق و رقابت سالم باشد، شبیه پیست تاخت‌وتاز شده است؛ هرکس به سویی می‌دود، گاهی به سمت هدف و گاه متأسفانه به سمت یکدیگر،  این وضعیت، حاصل یک حقیقت روشن است،

ما به جای ساختن، درگیر حاشیه شدیم.

به جای تدبیر، تبر برداشتیم.

و به جای افزودن، کاستیم.

اکنون زمان بازگشت به اصول است؛

زمانی برای مدارا، تفکر بلند، تخصص‌گرایی و بازسازی زیرساخت‌ها.

فوتبال ایران می‌تواند دوباره قد علم کند، به‌شرط آنکه از مصرف گذشته فاصله بگیریم و دوباره بسازیم. آینده فوتبال نه در فریاد، که در راهکار است؛ نه در تندی، که در تدبیر، نه در تقابل، که در همدلی.

کسانی هستند که برای شکست ما لحظه شماری می کنند تا نیش خود را تا بنا گوش باز کنند و به ما بخندند!

ولی کسانی هم چشم‌ انتظارند تا در روز پیروزی، با ما بخندند.

فوتبال ایران می‌تواند دوباره به آن روز برسد.

اگر بخواهیم، اگر بسازیم و اگر تفکر بزرگ را به فضای مستطیل سبز فوتبال بازگردانیم، همین.