حبیب خبر- تلنگرزاده اهوازی:

رییس جمهور در آیین گرامیداشت روز دانشجو گفت: "دستور دادم سیم‌کارت‌های سفید را سیاه کنند."

این جمله اگرچه در ظاهر به ساماندهی بازار سیم‌کارت اشاره دارد، ولی در عمل پرسشی بزرگ پیش روی دیدگاه همگان می‌گذارد: چرا همیشه ساده‌ترین راه‌حل، به انتخاب سخت‌تر و عجیب‌تر نمی رسد!؟ هنگامی که توان سفیدکردن خطوط غیرقانونی سیاه شده وجود ندارد، سیاه‌کردن خطوط سالم به‌عنوان «راه‌حل» مطرح می‌شود؛ گویی همان فرمول قدیمی دوباره زنده شده است: "ظلم بالسویه عدل است!"

در ادامه، جناب رییس‌جمهور بار دیگر از مشکل «فیلترینگ» گفت و اینکه حل آن با «یک دستور» ممکن نیست."

ولی  راستینگی این است که فیلترینگ، سال‌هاست از یک «مسأله» فراتر رفته و به یک سازوکار اقتصادی و فناورانه موازی تبدیل شده است؛ سازوکاری که میلیون‌ها نفر را به جست‌وجوی دایمی ابزارهای دورزدن محدودیت‌ها عادت داده و بازاری پررونق برای فروشندگان فیلترشکن ساخته است! بازاری که - بر خلاف اینترنت آزاد - نه شفاف است، نه پاسخ‌گو و نه قابل نظارت!

در چنین فضایی، پرسش اصلی این نیست که «چه کسی چه دستوری داد»؛ پرسش این است: چرا ساده‌ترین مسایل، همیشه به پیچیده‌ترین صورت ممکن حل‌نشده باقی می‌مانند!؟

از سیم‌کارت‌های سفید تا اینترنت سیاه، از خط‌مشی‌های دوگانه تا وعده‌های ناتمام، نتیجه برای مردم تقریباً یکی است: "راهی که می‌شد با روشن‌کردن طی شود، همچنان در تاریکی پیموده می‌شود!"