حبیب خبر- هوشمند هوشیارزاده:

گزیرش استاندار خوزستان برای دورکاری بانوان شاغل در ادارات استان، آن‌هم تنها برای یک روز و به مناسبت زادروز حضرت فاطمه (س)، در نگاه نخست کاری نکوهیده و خوشایند به‌نظر می‌رسد.

 این رای شامگاه سه‌شنبه اعلام شد و قرار است چهارشنبه ۱۹ آذر، بسیاری از زنان کارمند به‌جای حضور در اداره، فعالیت خود را از خانه دنبال کنند. ولی پرسش  بنیادین اینجاست: این آهنگ چه اندازه یک «سیاست حمایتی راستین » است و تا چه حد در حد یک «ژست اداری» باقی می‌ماند؟

سال‌هاست که زنان شاغل در ادارات دولتی، میان دو میدان مسوولیت(خانه و اداره) در رفت‌ و آمد دایمی‌اند.

دورکاری، اگر به‌صورت ساختاری و پیوسته اجرا شود، می‌تواند بخشی از فشار دوچندان را که سربار زنان می‌شود کاهش دهد. ولی نسخه‌ی مناسب و پایدار این سیاست،  بی گمان «یک‌روزه» نیست. سیاست‌های یک‌روزه، همان‌قدر که خوشایندند، عمر کوتاهی دارند و نمی‌توانند پاسخی فراگیر به نیازهای بنیادی زنان کارمند باشند.

گزیرش کنونی استاندار البته یک پیام نمادین روشن دارد: توجه به  بزرگواری و نقش زنان در ساخت اجتماعی و اداری استان. این پیام ارزشمند است؛ ولی همین پیام زمانی معنا پیدا می‌کند که پشتوانه‌ای عملی و ماندگار داشته باشد: از سروسامان دادن ساختار ساعات اداری گرفته تا توسعه نظام دورکاری هوشمند، حمایت از مادران شاغل، و آسان سازی راه پیشرفت شغلی زنان.

به راستی که سیاست‌گذاری کارساز آن است که از سطح مناسبت‌ها فراتر برود و به برنامه‌ای سازمانی و قابل سنجش تبدیل شود.

تجربه کشورهای گوناگون نشان می‌دهد: دورکاری، اگر مسوولانه و هدفمند طراحی شود، هم بهره‌وری را بالا می‌برد و هم فرصت‌های عادلانه‌تری برای زنان ایجاد می‌کند.

بنابراین، دورکاری چهارشنبه ۱۹ آذر ۱۴۰۴ را باید نقطه‌ای کوچک در یک راه بلندتر دید؛ راهی که هنوز آغاز نشده، ولی ضرورت آغازش هر روز بیشتر احساس می‌شود. 

اگر این تصمیم تنها یک تکریم نمادین باقی بماند، در حد یک یادداشت خبری خواهد ماند؛ ولی اگر به مقدمه‌ای برای سیاست‌های پایدار تبدیل شود، می‌تواند چرخشگاهی در دگردیسی اداری خوزستان باشد.

بانوان کارمند، سال‌هاست چشم به راه چنین دگرگونی ها هستند؛ نه در قالب تصمیم‌های یک‌شبه، بلکه در شکل سیاست‌های اندیشیده، پیوسته و قابل اتکا.