حبیب خبر- بهرام حبیبی:

امیر قلعه‌نویی چهار بازی تدارکاتی خواسته است؛ نه چهل تا، نه تور اروپایی، نه اردوی کهکشانی. تنها چهار بازی. عددی آن‌قدر کوچک که در فوتبال حرفه‌ای حتا ارزش تیتر هم ندارد، ولی در فوتبال ایران، به خواسته ای سنگین و پرریسک تبدیل می‌شود؛ خواسته ای که معمولاً با جمله آشنای «در حال بررسی هستیم» دفن می‌شود.

 تیم ملی ایران قرار است در جام جهانی ۲۰۲۶ با بلژیک، مصر و نیوزیلند روبه‌رو شود؛ سه سبک متفاوت، سه جهان فوتبالی. ولی تجربه نشان داده فدراسیون فوتبال، بیش از آنکه در فکر شبیه‌سازی این رقیبان باشد، سرگرم شبیه‌سازی وعده‌هاست؛ وعده‌هایی که هر چهار سال یک‌بار، دقیقاً پیش از جام جهانی، تکرار می‌شوند و پس از حذف، به فراموشی سپرده می‌شوند.

 قلعه‌نویی می‌گوید: دو بازی برای تمرین مقابل نیوزیلند و دو بازی برای آماده‌سازی برابر مصر و بلژیک لازم است.

 این یعنی الفبای مربیگری در سطح ملی است ولی فدراسیون، معمولاً الفبا را دوست ندارد؛ میان‌بُر را ترجیح می‌دهد. نتیجه هم روشن است: تیم ملی با چند بازی کم‌فشار، وارد هماوردی می‌شود که میلی‌مترها سرنوشت‌سازند، نه شعارها.

 سال‌هاست تیم ملی با این نسخه نخ‌نما به جام جهانی می‌رود: اردو دیر بسته شد، حریف مناسب پیدا نشد، فیفادی از دست رفت، شرایط فراهم نبود. گویی همه دنیا علیه فوتبال ایران هم‌دست شده‌اند و تنها مقصر، هرگز فدراسیون نیست. بعد از حذف هم، نوبت تقدیر از «غیرت بازیکنان» و وعده اصلاحات در آینده‌ای نامعلوم است.

 جام جهانی ۴۸ تیمی ۲۰۲۶ شاید بهترین شانس تاریخ فوتبال ایران برای عبور از مرحله گروهی باشد؛ ولی این شانس، با قرعه‌کشی زنده نمی‌ماند. اگر چهار بازی تدارکاتی امروز جدی گرفته نشود، فردا حتا ۴۸ تیم هم نمی‌تواند معجزه کند.

در نهایت، مسأله این نیست که قلعه‌نویی چه می‌خواهد؛ مسأله این است که آیا فدراسیون فوتبال، اصولاً می‌خواهد تیم ملی را آماده کند یا فقط می‌خواهد به جام جهانی «برود»؟ فرق این دو، همان تفاوت همیشگی میان حضور آبرومندانه روی کاغذ و حذف قابل پیش‌بینی در زمین است.