حبیب خبر- بهرام حبیبی:

"در سالروز میلاد مولی‌الموحدین علی (ع)، پرسشی اساسی ذهن جامعه را درگیر کرده است: "اگر هدف کارگزاران خدمت است، چرا سطح معیشت آن‌ها با مردمی که برایشان تصمیم می‌گیرند، فرسنگ‌ها فاصله دارد؟ این یادداشت به نقد نگاه پاداش‌محور در مدیریت و کوچک شدن سفره‌های مردم می‌پردازد."

یکی از پرسش‌های بی‌پاسخ در یاد اندیشه های همگانی این است: چرا میان کارگزاران کشور و توده مردم در برخورداری از حمایت‌هایی مانند یارانه، چنین شکافی وجود دارد؟

 شاید پاسخ کلیشه‌ای این باشد که «چون حقوق‌شان بالاست و در دهک‌های مرفه قرار دارند». ولی پرسش بنیادین اینجاست: چرا باید حقوق یک «خدمتگزار» فراتر از استانداردهای جامعه‌ای باشد که به آن خدمت می‌کند؟!

اگر فلسفه حضور در مناصب حکومتی، مجلس و شوراهای شهر، به درستی «خدمت بی‌منت» است، چه رویارویی وجود دارد که این بزرگواران هم‌سطح کارگران و یارانه‌بگیران حقوق بگیرند؟ مگر نه اینکه خون هیچ کارگزاری رنگین‌تر از کارگری نیست که چرخ اقتصاد را می‌چرخاند؟

امروز که عطر زادروز امام علی (ع) و روز پدر در فضا پیچیده است، بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازخوانی سیره ایشان هستیم.

مولایی که با دستان پینه بسته‌اش نان از زمین برمی‌آورد و در تاریکی شب، بی‌آنکه دیده شود، به یاری دردمندان می‌شتافت.

ولی امروز ما شاهد پارادوکس تلخی هستیم؛ برخی مسوولان با چند قلم کالا در برابر دوربین‌ها ظاهر می‌شوند تا بخشش خود را به رخ بکشند و در فضای مجازی دست به دست کنند. این نه خدمت، که بهره‌برداری از فقر مردم برای گرفتن «نگاره و رخساره» است!

حقیقت تلخ اینجاست که وقتی مسوول از لمس فقر و درک قیمت نان فاصله می‌گیرد، تصمیم هایش نیز با راستینگیِ کفِ خیابان بیگانه می‌شود.

نتیجه این سبک کارگزار بودن، سفره‌هایی است که روز به روز کوچک‌تر شده‌اند؛ سفره‌هایی که دیگر به پارچه و پهنا نیاز ندارند؛ چرا که نانِ خشکِ به کف آمده را می‌توان روی یک برگ دستمال کاغذی هم گذاشت و با حسرت به غفلتِ مدیران نگریست!

اگر بنا بر خدمت است، بسم‌الله! بیایید در میزان دریافتی و معیشت، هم‌سطح مردمی شوید که قرار است برای‌شان رفاه ایجاد کنید. آن زمان است که مردم باور خواهند کرد هدف، «پست و مقام» نیست، بلکه گره‌گشایی از کار خلق است....