حبیب خبر- دکتر حسن دادخواه:

 اعتکاف، فردی و شخصی و خصوصی‌ترین نوع عبادت است که در روزهای ویژه و در مسجد، مردمانی با خدای خویش خلوت می کنند و روزهایی را به نیایش و بندگی می گذرانند، اگرچه به‌گونه کلی، همین نیایش و عبادت را در همه روزها و همه اماکن نیز می توان به جا آورد.

 بی گمان، چه به اصالت فرد و چه اصالت فرد در جمع باورمند باشیم، نقش تک تک افراد در سرنوشت خویش و در سرنوشت یک جامعه قابل توجه و اعتناست و بلکه نقش پایه ای را می توان به افراد دارای قدرت شناختی، تشخیص و اختیار داد.

 این تصور البته در جوامع سنتی و پیشین از راستی و درستی بیشتری برخوردار بود زیرا در آن جوامع، خانواده ها، خودبسنده بودند و با دولت ها و نظام حکمرانی خود، کمترین ارتباط و وابستگی را داشتند.

 اکنون که وابستگی جوامع و افراد به نظام حکمرانی و نهادهای جامعه، به مراتب بیشتر از گذشته‌ها شده است، به نظر می رسد که افراد، نقش کمتری در سرنوشت خود و تعیین سرنوشت جامعه دارند و این سیستم حکمرانی است که همه بخش‌های زندگانی شهروندان را زیر پوشش خود قرار داده است.

 بر این پایه، بیش و پیش از آنکه به دنبال تربیت و پرورش انسان های درستکار باشیم باید کوشش کنیم که روش ها و سیاست های نظام حکمرانی و گفتمان چیره بر جامعه را اصلاح و بهبود ببخشیم.

 از این روست که در کنار برنامه سنتی اعتکاف، که سال ها است از شکل درست خود، بیرون آمده و کارکرد سیاسی و تبلیغی گرفته است، نیم نگاهی هم از زاویه باز و بالا به کلیت روند اخلاقی و معنوی جامعه داشته باشیم.

  بسیاری ناهنجاری ها و آسیب های اجتماعی و بالا رفتن آمارهای نگران کننده طلاق و اعتیاد و مهاجرت و تن‌فروشی و مصرف مشروبات الکلی و بزه های رنگارنگ، حاکی از سست شدن بنیان های اخلاقی و معنوی و اعتماد اجتماعی دارد، که راه درمان آنها، تنها با رونق دادن به اعتکاف های سنتی مقدور نیست.

به نظر می رسد اصلاح و بهبود روش ها و برنامه ها و دگرش سیاست های کلان و تجدید نظر در شیوه های اداره داخلی کشور، در اولویت قرار دارد و این، سیستم حکمرانی است که باید به اعتکاف و خودپالایی برود.