در این روزهای کرونایی از سوی پزشکان و مسوولان حوزه سلامت همواره توصیه می شود مردم برای در امان ماندن از شر ابتلا به ویروس کرونا در خانه مانده و برای قطع زنجیره شیوع، دو هفته خود را قرنطینه کنند.

اما شوربختانه بسیاری از مردم بی توجه به این توصیه ها همچنان راه خیابان و بازار را در پیش گرفته و هم جان خود و هم دیگران را به خطر می اندازند.

بی شک این ویروس با تمام خباثت و نحوست به همه ما یادآور می کند سلامت و آزادی چه نعمت های بزرگی بودند که ما توجهی به آنها نداشتیم. این ویروس به ما آموخت که چند روز ماندن در خانه آن هم برای سلامتی خود، چقدر سخت و دشوار است.

حال کافی است نیم نگاهی به اطراف خود کنیم. در گوشه ای از شهر هستند کسانی که سال ها پیش، برای در امان ماندن من و شما، در برابر گلوله های دشمن سینه سپر کردند. کسانی که سینه های شان میزبان گازهای خردل و شیمیایی شد و اکنون بعد از نزدیک به ۴ دهه، همدم آن ها انبوهی از قرص ها و کپسول های اکسیژن است.

اکنون صبوری، نجابت و بزرگ منشی جانبازان عزیز شیمیایی که سال ها بر تخت دراز کشیده و در منازل خود در قرنطینه اجباری هستند بیش از هر زمان دیگری بر ما آشکار شده است.

جالب است که حتا بیماری این عزیزان هم‌ مثل خود آن ها نجابت خود را دارد.

خس خس سینه آن ها نه کسی را مبتلا می کند و نه برای نزدیک شدن به آن ها نیازی به ماسک و دستکش است و چقدر این انسان های شریف، بزرگ و آسمانی هستند.

لذا جا دارد در این روزهای سراسر دلهره و نگرانی یادی کنیم از جانبازان عزیز شیمیایی و درود بفرستیم به عزم، اداره و صبوری همسران بزرگوار این عزیزان، که زینب وار از دردانه های خود پرستاری می کنند.

بیاییم به پاس قدردانی از جانبازان عزیز و با تاسی از صبوری آن ها، به خاطر سلامتی خود و خانواده های مان، فقط دو هفته در منازل خود بمانیم تا شر این ویروس خبیث و لعنتی از استان و کشور عزیزمان کنده شود.

ما شکستش می دهیم. ان شاالله

          ✍حسن نسیمی