بر صومعه دل عبور دلدار خوش است/آواز غزل در دل کهسار خوش است  

 در ساحل عصیان قدم گر بنهی/برسینه دریای گهربار خوش است  

 آشفته شوی در ره آن دار بلند/با خاطر عشق  نغمه  شوگار خوش است  

 اشکی که  فشاندی به آن جام سحر/آن روشنی صبح  شرربار  خوش است  

 از عالم شک چون بدر آیی با شوق/دردشت و دمن حال علفزار خوش است  

 با کام  عطش به شعله گر دل بدهی/دلدادگی ات  به‌جان رهوار خوش است  

 با شوق نگات خنده به لب آمده است/با عشوه یار نوای هی جار خوش است

 در فصل بهار اگر شوی راهی  باغ/با شور سه گاه پرده اسرار خوش است  

 بر صفحه کشم نقشه تصویر تو را/در دور زدن حرکت پرگار خوش است

*محمد نوروزی بابادی