حبیب خبر- زینب جلیلیان:

آیین پایانی نمایشگاه گروهی آثار نقاشی، تصویر سازی و حجم سازی  با فرنام " تهمتن خانه" در "خانه هنرمندان" برپا شد.

در این نمایشگاه ۲۶ هنرمند با ۳۷ اثر، پندار پنهان را در رج های شاهنامه در چارچوب هنر تجسمی به تصویر کشیدند. همچنین "جمشید داوری" در این آیین  به شاهنامه‌خوانی پرداخت.      

"آیسودا زراسوندی" نمایشگاه‌گردان و ایده پردازِ گروه، انگیزه‌ی برگزاری چنین نمایشگاهی را آمیختگی شاهنامه با فرهنگ ایرانی دانست و گفت: «شاهنامه الهام بخش هنرمندان بوده و همچنان هم هست. » او هدف از برگزاری چنین نمایشگاهی را آشنایی جامعه به ویژه جوانان با میراث فرهنگی ایران و ادبیات کهن ایرانی بیان کرد.

*فروسی نمونه ارزشمند فرهنگ، تاریخ، تمدن و هویت ایرانی است

"وحید کیانی"  میهمان ویژه این رویداد، فردوسی را یکی از نمونه های ارزشمند فرهنگ، تاریخ، تمدن و هویت ایرانی دانست و گفت: «موضوع فرهنگ و دلبستگی فردوسی به پدیده‌ی فرهنگ و مسایل بخش فرهنگ افزون بر ظرفیت‌هایی که در بخش حماسه و تغزل حتا در شاهنامه نمود پیدا کرده، وابستگی فردوسی به فرهنگ هم خیلی زیاد بوده، چندان که ایشان گفته است: "جهاندارِ بیدارِ فرهنگ جوی/ بماند همه ساله با آبروی/ گهر بی هنر زار و خوار است و سست/ به فرهنگ باشد روان تندرست."

"کیانی"، در ادامه‌ی سخنانش  گفت: « هر کجا که به دیرینگی‌های فرهنگی خود توجه کردیم، روان تندرست‌تری داشتیم.»

 او در پایان ابراز امیدواری کرد: زیبا ذهنی و ظرفیت‌های اندیشه‌ی موجود در کلام فردوسی ایرانیان  را برای پاسداشت زبانی صیقل خورده، ساختارمند و ساده به سر منزل مقصود برساند.

* اهمیت تاریخی، اجتماعی، سیاسی شاهنامه و نقش آن در شکل‌گیری نقد ادبی

"فردین کوراوند"، دیگر سخنران این آیین، از اهمیت تاریخی، اجتماعی و سیاسیِ شاهنامه که در متن آن پنهان است سخن گفت و ادامه داد: «یکی از نخستین کارهایی که به عنوان یک هنر مستقل در کنار متن شاهنامه خودنمایی می‌کند، هنر نگارگری است. نقشِ این هنرِ و در کنار آن، هنرِ تذهیب و هنر تصویر گری در شکل دادن، سامان‌مند و زیبا کردن و ارزشمند کردنِ فیزیکی کتاب شاهنامه بسیار با اهمیت است.»

این شاعر و مدرس داستان‌نویس از نسخه‌های قدیمی شاهنامه ‌که نگارین به هنر نگارگری بوده‌اند  سخن گفت و افزود: «قدیمی‌ترین این شاهنامه‌ها، شاهنامه‌ای است که به نام "کاما" در سال 650 قمری آماده شد.»

او درباره هنر کاشی‌‌کاری سخن گفت که توانسته در به نمایش گذاشتن و در دید عموم قرار دادن شاهنامه یاری‌گر باشد؛ همچنین از هنر شاهنامه‌خوانی و نقالی که از ابتدای آفرینش شاهنامه تا اکنون مورد توجه بوده است و افزود: « اما چرخشگاه برجسته‌ی هنر شاهنامه‌خوانی و نقالی در دوره صفوی بوده که سنت رفتن به قهوه‌خانه در میان ایرانیان هویت پیدا می‌کند.»

او گفت: « دیگر هنری که کارایی دوگانه بر شاهنامه گذاشته واکاوی ادبی است. شاهنامه از نظر متن ادبی به عنوان  شعر، از دیدگاه روایت‌شناسی، سند آوردن از تمدن شرق یا ایرانی، علم روان‌شناسی، علم جامعه‌شناسی و حتا علوم سیاسی مورد واکاوی و نقد قرار گرفته است.»

"کوراوند" گفت: «شاهنامه در شکل‌گیری نقد ادبی نقش داشته است و من نقل قولی از استادم صالح حسینی می‌آورم که نقد ادبی اثری خلاقه است.»

او در ادامه‌ی سخنانش، سه نگاهِ هنرمندان بخش نمایشنامه‌نویسی به شاهنامه را برشمرد و در پایان درباره کارایی شاهنامه بر هنر شعر و داستان‌نویسی  سخن گفت و آرش کمانگیر "سیاوش کسرایی"، هشت خان "مهدی اخوان ثالث"،  داستان کوتاه هفت خاج نوشته "یارعلی پور مقدم" و حماسه  درخت گلبانو اثر  "محمد بیابانی"  نمونه آورد.