گفت: شنیدی رییس شورای سیاست‌گذاری جشنواره «سلام خوزستان» چه گفته؟
گفتم: جشنواره «سلام خوزستان»!؟
گفت: بله!
گفتم: منظورت "سید فضل الدین موسوی" است؟ خیلی وقته ازش خبر ندارم؛ می شناسیش که؟
گفت: آقای موسوی را می شناسم اتفاقن جوابیه ای هم در پایگاه خبری صدای هم‌وطن درباره جشنواره سلام خوزستان نوشته است.
گفتم: پس چه گونه جشنواره سلام که هم رییس داره هم ثبت شده، رییس جدید پیدا می کنه؟
گفت: این رو نمی دونم؛ باید از رییس جدید بپرسی!
گفتم: پس تو چه می دونی؟ اصلن بگو ببینم این رییس جدید- که به گمانم بی خبر از ثبت این طرح جشنواره از سوی همشهری اش است و اختصاص به روابط عمومی های خوزستان هم داشت- چه گفته؟
گفت: فرموده: "با همدلی و مشارکت گسترده ادارات و نهادها این جشنواره با قوت برگزار می شود و شایعات مطرح‌ شده در زمینه سابقه‌ این جشنواره، فاقد اعتبار است." البته این جشنواره امروز هشت و نیم صبح یک شنبه چهارم خردادماه ۱۴۰۴ در اهواز برگزار می شود.
گفتم: عجب! طرحی که دوبار در سال های ۹۳ و ۹۷ با صدور حکم و همکاری استانداری خوزستان برگزار شده و بنده هم هر دو بار با این جشنواره همکاری کرده ام چه گونه پیشینه(سابقه) اش فاقد اعتباره؟!!
گفت: چه بگم؟!
گفتم: استانداری به جای بهره گیری از طرح ثبت شده جشنواره سلام از موسسه "مشی فاخر رسل" – آن هم بدون اجازه از مدیر آن- چرا برای برپایی جشنواره های خود از جمله "وتین وطن"- که یک سال و اندی از گرفتن آثار آن می گذره- و جشنواره رسانه ای "خوزستان همدل"- که قرار بود نیمه دوم اسفندماه ۱۴۰۳ آیین پایانی اش برگزار بشه- کاری نمی کنه؟!

شاید هم طرح های جشنواره ای خود استانداری، چنگی به دل نمی زنه و طرح ثبت شده دیگران بهتر دل را به آرامش می رسونه! بی خود نیست که حضرت حافظ در بیت نخست غزل شماره ۲۲ خود می فرماید: "چو بشنوی سخنِ اهلِ دل، مگو که خطاست/ سخن‌شناس نه‌ای جان من خطا این جاست..."