حبیب خبر- مریم جلودارپور:

 ۱۷ مرداد، سالروز شهادت شهید "محمود صارمی"، بهانه‌ای‌ست برای نگاهی دوباره به جایگاه خبرنگاران؛ نه تنها برای روایتگران جامعه، بلکه بازوان اجرایی در کنار کارگزاران، که می‌توانند با انعکاس واقع‌بینانه خدمات، امید را در جامعه زنده نگه دارند. ولی آیا با تداوم بی‌توجهی به مشکل های معیشتی و نبود امنیت شغلی، این مسوولیت سنگین، قابل ادامه است؟

 خبرنگاران چشم بینای جامعه‌اند؛ راویانی که بی‌هیاهو و در سکوتی پر از دغدغه، در دل رویدادها حاضرند، می‌نویسند، روایت می‌کنند و مطالبه‌گری را در متن جامعه جاری می‌سازند.

 ولی آن‌چه اغلب نادیده گرفته می‌شود، این است که خبرنگاران نه تنها منتقد و پرسش‌گر، بلکه می‌توانند بازوان اجرایی در کنار مدیران و مسوولان باشند. رسانه اگر درست فهمیده شود، می‌تواند بلندگوی خدمات، فعالیت‌ها و دستاوردهای سازمان‌ها باشد؛ زمینه‌ساز امید اجتماعی و حافظ سرمایه اجتماعی دولت‌ها.

 با این‌حال، این قشر اثرگذار، همچنان با مشکل های جدی دست‌وپنجه نرم می‌کند. امنیت شغلی خبرنگاران، به‌ویژه در رسانه‌های محلی و غیررسمی، عملاً مفهومی فراموش‌شده است. بسیاری از خبرنگاران، سال‌ها بدون بیمه، قرارداد مشخص یا حتا درآمد مکفی، تنها با تعهد حرفه‌ای به فعالیت ادامه می‌دهند. این بی‌ثباتی، نه تنها معیشت آنان را تهدید می‌کند، بلکه کیفیت آگاهی رسانی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در نبود حمایت نهادی و حقوقی، خبرنگار در برابر فشارهای بیرونی بی‌پناه است. وقتی خبرنگار برای پیگیری سوژه‌های مهم اجتماعی، نگران امنیت شغلی خود باشد، چگونه می‌توان از او انتظار شفاف‌سازی، نقد و روشنگری داشت؟

در دنیایی که رسانه‌ها نقش پررنگی در توسعه، امیدآفرینی، نظارت و شفافیت دارند، شایسته نیست که خبرنگاران، خود در انزوا و فراموشی باشند. وظیفه مسوولان تنها شادباش در ۱۷ مرداد نیست؛ بلکه درک درست از ظرفیت‌های خبرنگاران و حمایت واقعی از آنان در تمام طول سال، رسالتی انسانی، اجتماعی و مدیریتی‌ست.

 رسانه را نه تهدید، که فرصت بدانیم؛ خبرنگار مزاحم نیست، همیار و همراه توسعه است. بیشتر بیندیشیم.