حبیب خبر- منوچهر برون:

 آیین بزرگداشت استاد درگذشته "یوسف مداحیان"، نه تنها یک گردهمایی رسمی، که آیینه‌ای بود از قدرشناسی مردمی که او سال‌ها برای‌شان نوشت، ساخت، آموخت و زیست.

 مسجد امام حسین(ع) در نیوساید اهواز،  تنها یک مکان مذهبی نبود؛ صحنه‌ای بود برای مرور زندگی مردی که رسانه را نه شغل، که رسالت می‌دانست و فرهنگ را نه موضوع کار، که شیوه زیستن.

 حضور گسترده مسوولان، خبرنگاران و مردمان رسانه، هنرمندان، همکاران قدیمی و نسل جوانی که کنار  او قد کشیده بودند، خود گواهی بود بر جایگاهی که مداحیان سال‌ها در دل مردم ساخته بود؛ جایگاهی که نه از مقام می‌آید نه از عنوان، بلکه از اخلاق، درستی، ایمان به کار و عشق به مردم.

 در جای‌جای آیین، خاطره هایی که دوستان و شاگردان او بازگو می‌کردند، تصویری روشن از یک انسان کامل ترسیم می‌کرد؛ انسانی که به تعبیر بسیاری، «پیشکسوت رسانه» بودن تنها یکی از ویژگی‌های او بود. مداحیان پیش از آنکه خبرنگار باشد، معلم بود؛ پیش از آنکه مدیر باشد، دوست بود؛ و پیش از آنکه قلم بزند، دل می‌نوشت.

 او رسانه را ابزاری برای جنجال نمی‌دانست؛ بلکه پلی می‌دید برای ارتقای آگاهی عمومی، تقویت گفت و گو و ساختن فهم مشترک. نسل جوانی که با او کار کرده‌اند، هنوز از دقت نظرش، وسواس حرفه‌ای‌اش، شرافت کاری‌اش و هنرمندی‌اش در روایت‌گری سخن می‌گویند؛ ویژگی‌هایی که امروز بیش از هر زمان دیگری در رسانه نیاز است.

 ولی آنچه آیین را معنا می‌بخشید، تنها تجلیل از گذشته نبود؛ تأکیدی بود بر مسوولیتی که بر دوش فعالان امروز رسانه قرار دارد. همه می‌دانستند که اگرچه جسم یوسف مداحیان در خاک آرام گرفته، ولی راه و نگاه او باید ادامه یابد؛ راهی که رسانه را در خدمت مردم می‌خواهد، در راه حقیقت، و با اخلاقی که هرگز قربانی هیاهو و سرعت نشود.

 دوستان خانه مطبوعات و رسانه های خوزستان با برگزاری این آیین، نشانه‌ای از قدردانی ارایه دادند؛ ولی ادامه افتخاری که مداحیان برای استان به‌جا گذاشت، تنها با تقویت اخلاق حرفه‌ای، تربیت نسل جوان توانمند و باور به رسالت فرهنگی رسانه ممکن است.

 یوسف مداحیان رفت، ولی چراغی که روشن کرد هنوز پابرجاست؛ چراغی از تعهد و انسانیت که می‌تواند راه رسانه خوزستان را روشن‌تر کند. مردی خاموش شد، ولی بانگ رسای ارزش‌هایش همچنان در گوش زمان باقی است.