حبیب خبر- علی حمید:

بازدید مدیرعامل شرکت توسعه نیشکر و صنایع جانبی از کشت و صنعت حکیم فارابی، حامل پیامی آرامش‌بخش برای بازار بود؛ پیامی مبتنی بر تأمین پیوسته شکر و نبود نگرانی برای خانوارها و صنایع. در شرایطی که امنیت غذایی یکی از محورهای بنیادین سیاست‌گذاری اقتصادی است، چنین سخنانی واجد اهمیت و توجه است.

با این حال، همزمانی این اطمینان‌بخشی با اشاره به خشکسالی و محدودیت‌های منابع آبی، ضرورت نگاهی دقیق‌تر به مفهوم «پایداری تولید» را برجسته می‌کند.

گذر موفق از یک سال زراعی دشوار، تنهاً با ابراز برنامه‌ریزی انجام نمی‌شود؛ که نیازمند شفاف‌سازی درباره ظرفیت راستین تولید، میزان تاب‌آوری در برابر بحران آب و چشم‌انداز میان‌مدت این صنعت است.

تشکیل کارگروه‌های تخصصی در بخش‌های کشاورزی، صنعت، مالی و منابع انسانی، در سطح سیاست‌گذاری کاری درست ارزیابی می‌شود؛ به‌ویژه اگر این ساختارها به افزایش بهره‌وری، کاهش ضایعات و مدیریت بهینه منابع منجر شوند.

تجربه‌های پیشین نشان داده است فاصله میان ایجاد ساختار و گرفتن نتیجه، بدون گزارش‌دهی شفاف و ارزیابی‌پذیر، می‌تواند به فرسایش اعتماد عمومی بینجامد.

در خوزستان، صنعت نیشکر تنها یک فعالیت اقتصادی نیست؛ با اشتغال، محیط‌زیست و مدیریت منابع آب پیوندی ژرف دارد. از این روی، سیاست تولید پایدار ناگزیر باید میان سه ستون «بازار»، «محیط‌زیست» و «جامعه محلی» توازن برقرار کند. نادیده گرفتن هر یک از این اجزا، پایداری را از یک راهبرد به یک شعار کاهش می‌دهد.

برداشت پایانی:

گذار از مرحله اطمینان‌بخشی شفاهی به سمت ارایه داده‌های روشن، گزارش‌های منظم و پاسخ‌گویی پیوسته، می‌تواند هم به آرامش بازار کمک کند و هم سرمایه اجتماعی صنعت نیشکر را تقویت کند. امنیت غذایی، بیش از آن‌که با بازدیدها تضمین شود، با شفافیت، درستی و سیاست‌گذاری قابل سنجش پایدار می‌ماند.