پیروزی استقلال خوزستان در هفته پایانی نیم‌فصل، فراتر از سه امتیاز، بازگشت آرامش و اعتماد به تیم را نوید داد.

گاهی فوتبال تنها نود دقیقه بازی نیست؛ گاهی خلاصه‌ای است از حال‌وهوای یک شهر، از فشار، انتظار و امیدی که روی شانه‌های یک تیم سنگینی می‌کند.

 استقلال خوزستان در فولاد آرنا، برابر ذوب‌آهن، به راستی چنین شبی را پشت سر گذاشت؛ شبی که نتیجه‌اش تنها سه امتیاز نبود، که بازگشت آرامش بود.

آبی‌های خوزستان که هفته‌ها با بحران امتیاز، حاشیه و فشار ته جدول دست‌وپنجه نرم می‌کردند، در آخرین ایستگاه نیم‌فصل نخست، به بُردی رسیدند که بیش از هر چیز «به‌هنگام» بود. بُردی که اجازه داد این تیم با خیال راحت‌تری به تعطیلات برود و نفسی تازه کند.

نیمه نخست بازی، تصویری از تردید و احتیاط بود؛ دو تیمی که بیشتر از آن‌که به فکر برد باشند، نگران باخت بودند. ولی همان گل لحظه آخری، روی پاس دقیق حمید بوحمدان و فرار هوشمندانه حجت احمدی، ورق بازی را برگرداند. گلی که نه‌تنها دروازه ذوب‌آهن، که گره ذهنی استقلال را هم باز کرد.

در نیمه دوم، استقلال خوزستان نشان داد اگر از فشار روانی رها شود، می‌تواند فوتبالی ساده و کارساز بازی کند. اشتباه خط دفاعی ذوب‌آهن و حرکت جسورانه امیرحسین جلالی‌وند، گل دوم را ساخت؛ گلی که عملاً پرونده بازی را بست و به استقلال اجازه داد بازی را مدیریت کند؛ چیزی که این تیم در هفته‌های پیش کمتر از آن برخوردار بود.

این بُرد، از منظر جدول هم اهمیت بالایی داشت. صعود استقلال خوزستان به رده دهم، فاصله گرفتن از منطقه خطر و انتقال فشار به رقبا، دستاوردی است که ارزش آن شاید بیشتر از خود نتیجه باشد.

در سوی مقابل، ذوب‌آهنی که فصل گذشته یکی از تیم‌های بالانشین بود، حالا با دغدغه‌ای جدی وارد نیم‌فصل دوم می‌شود؛ نشانه‌ای از فشردگی و بی‌رحمی جدول این فصل لیگ برتر.

ولی مهم‌تر از همه، پیام این بازی برای استقلال خوزستان است:

این تیم اگر به خودش اعتماد کند، اگر از اسارت ترس و محافظه‌کاری خارج شود، توانایی گذر از بحران را دارد. بُرد مقابل ذوب‌آهن شاید همه مشکل ها را حل نکرده باشد، ولی دست‌کم یک راه را روشن کرده است؛ راهی که از اعتماد، تمرکز و استفاده درست از فرصت‌ها می‌گذرد.

استقلال خوزستان، نیم‌فصل را با لبخندی کم‌رنگ ولی امیدوارکننده تمام کرد؛ لبخندی که اگر در نیم‌فصل دوم تداوم داشته باشد، می‌تواند به آرامش پایدار تبدیل شود.