حبیب خبر- منوچهر برون:

 روزگاری نه چندان دور، بوی کاغذ تازه و صدای خش‌خش ورق‌های روزنامه، بخشی از زندگی روزمره مردم بود. در دهه هفتاد، خوزستان شاهد تحولی تازه در عرصه مطبوعات بود. دو سه هفته‌نامه نوپا با قلم‌های ریشه دار نویسندگان، چاپ می شد و در دسترس مردم قرار می گرفت.

 خواندن‌ این رسانه های کاذی نه تنها عادت، بلکه شأن و اعتباری اجتماعی داشت. هر شماره تازه، شور و گفت‌وگویی برمی‌انگیخت و حلقه‌ای از آگاهی و اندیشه شکل می‌داد.

 ولی امروز، وضع دگرگون شده است. رسانه ها در استان و کشور بی‌شمارند، ولی کمتر کسی حتا نام آن‌ها را شنیده است. برخی تنها به‌صورت مجازی منتشر می‌شوند و بسیاری در انبوه خبرها و درونمایه های فضای مجازی گم می‌شوند.

 مرجعیت رسانه، که روزگاری در دستان روزنامه‌ها و مجلات بود، اکنون به گوشی‌های هوشمند و شبکه‌های اجتماعی کوچ کرده است. خبری که روزنامه با زحمت جمع می‌کند، پیش از آنکه به چاپ برسد، در کانال‌ها و پیام‌رسان‌ها چندین بار دست‌به‌دست می شود.

این کوچ بزرگ، تنها تغییر ابزار نیست، بلکه دگرگونی در رفتار فرهنگی مردم است. مخاطب امروز دیگر منتظر نمی‌ماند تا فردا صبح خبر را در رسانه کاغذی بخواند؛ او خبر لحظه‌ای می‌خواهد و آنی. در چنین فضایی، اگر رسانه های ما نتوانند با این شتاب هماهنگ شوند، سرنوشت‌شان چیزی جز فراموشی نخواهد بود.

ولی این پایان کار نیست. روزنامه‌ها هنوز می‌توانند زنده باشند، اگر از سطح خبر صرف عبور کنند و به تحلیل، گزارش‌های تحقیقی، روایت‌های عمیق و تولید محتوای اصیل بپردازند. آنچه در فضای مجازی کمتر یافت می‌شود، ژرف نگری است. این همان فرصتی است که مطبوعات می‌توانند به آن تکیه کنند.

روزنامه اگر بخواهد بماند، باید هم‌نفس با تحولات رسانه‌ای حرکت کند؛ نسخه دیجیتال خود را تقویت کند، زبانش را به زبان نسل جدید نزدیک کند و  به همان سان، تبارمندی و نام و نشان خویش را حفظ کند.

کسی روزنامه نمی‌خواند، چون روزنامه همان چیزی را می‌گوید که صدها کانال تلگرامی و صفحه مجازی بی‌درنگ بازگو می‌کنند. ولی اگر روزنامه دوباره به سرچشمه‌ی اندیشه و روایت بدل شود، اگر حرفی تازه داشته باشد، آن‌گاه بار دیگر در دستان مردم خواهد نشست.

رسانه کاغذی شاید کم‌خواننده شده باشد، ولی نیاز به تفکر و تحلیل هرگز از میان نرفته است. سرنوشت مطبوعات، بسته به آن است که خود را در آینه‌ی زمان بازبینی کنند و دریابند که برای ماندن، باید هم‌زمان ریشه در گذشته داشته باشند و شاخه در آینده.