حبیب‌خبر – سیدمهدی ابوس:

 استقلال خوزستان این روزها بیش از همیشه تنهاست؛ تیمی جسور، ریشه‌دار و سرشار از پتانسیل فوتبال جنوب، اما بی‌پشتوانه، بی‌پناه و رها شده میان بی‌تدبیری‌ها. صدایش را بشنوید، شرایط اش را درک کنید؛ این یک هشدار جدی است.

 احساس می‌شود بومی‌شدن کامل این تیم، همان چیزی است که برخی جریان‌ها را نگران کرده تا آنجا که گویی مافیای فوتبال قصد دارد استقلال خوزستان را از درون و بیرون تضعیف کند؛ مافیایی که حتا نشانه‌هایی از نفوذ در باشگاه دیده می‌شود.

 آیا تفکر فوتبالی از این مجموعه رخت بربسته است؟ استقلال خوزستان به مدیران کاربلد نیاز دارد، نه مدیران پشت‌میزنشین. به حمایت مالی راستین نیاز دارد، نه شعار و حرف‌های تکراری. تیم‌داری یعنی حضور، تعصب، مسوولیت‌پذیری و توجه عملی به نام و پیراهن تیم؛ مدیریتی از راه دور نه کارساز است  نه پذیرفتنی.

 این تیم تاریخی امروز در آستانه فروپاشی قرار گرفته و استقلالِ تنها را می‌توان در تک‌تک سطرهای وضعیت کنونی دید. ولی هنوز دیر نشده اگر اراده‌ای برای نجاتش وجود داشته باشد. هرکس می‌تواند کمک کند؛ پیش‌قدم شود. استقلال خوزستان برند فوتبال خوزستان است و شناسنامه فوتبال جنوب. نباید با آن مانند تیمی بی‌صاحب یا «بچه‌ی سر راهی» رفتار کرد.

 نه بانک ملی می‌تواند ناجی این تیم باشد، نه گروه ملی که خود وابسته به همان بانک است. باید چاره‌ای آنی، اساسی و خارج از چرخه‌های ناکارآمد گذشته اندیشید. مردان بزرگ استان باید دور هم جمع شوند، راهکار پیدا کنند و خیرین ورزش را نیز به میدان آورند. هستند کسانی که برای این نام بزرگ از جان و دل هزینه می‌کنند.

فراموش نکنیم این همان تیمی است که با قهرمانی در لیگ برتر و حضور شایسته در آسیا، اعتبار فوتبال خوزستان را به نمایش گذاشت. امروز چنین تیمی شایسته این تنهایی نیست.

یادمان نرود:

استقلالِ تنها را باید از تنهایی نجات داد.