حبیب خبر- سیدمهدی ابوس:

 فوتبال، بیش از هر چیز دستاورد اندیشه بزرگ و تدبیر ماندگار است. این ورزش نه با شانس اداره می‌شود نه با هیاهو؛ بلکه به تخصص، برنامه‌ریزی، مدیریت درست و ساختار بلندمدت نیاز دارد.

 راستینگی آن است که فوتبال ایران روزگاری در قاره آسیا جایگاهی ممتاز داشت و عنوان «آقای آسیا» را یدک می‌کشید!، ولی امروز، با نگاهی منصفانه باید پذیرفت که فاصله‌ای نگران کننده با آن جایگاه پیدا کرده‌ایم ! نه به دلیل کمبود استعداد، بلکه به دلیل آنکه نساختیم! نه با خود ساختیم، نه برای آینده زير ساخت، ساختیم!

 سال‌ها، از داشته‌های خود فقط مصرف کردیم! استعدادهای بی‌همتا، پیشینه درخشان و ظرفیت‌های فوتبال، بدون آینده‌نگری صرف شد، بی‌آن‌که زیرساختی متناسب با نیازهای امروز ساخته شود. اندیشه زیرساختی در سایه روزمرگی‌ها کمرنگ شد، تدبیر در هیاهوها یخ زد و مدیریت فوتبال بارها به دست کسانی سپرده شد که نه شایستگی داشتند نه تخصص.

 این روند سبب شد، (مالکان راستین) فوتبال، پیشکسوتان، سازندگان، مربیان و متخصصان در خانه خود به‌ نوعی مستأجر شوند!

 در همان سال‌ها، کشورهای رقیب ما در آسیا، نداشته‌های خود را به فرصت تبدیل کردند. آنها ساختند؛ ابتدا با خود، بعد آموزشگاه ها، سپس ورزشگاه‌های نوین، ساختارهای آموزشی و مدیریت علمی را پایه‌گذاری کردند و امروز نه تنها صاحب فوتبال امروزین هستند، که شأن و جایگاه آسیایی را نیز به نام خود ثبت کرده‌اند!

در این میان، مطالبه‌گری برای فوتبال یک ضرورت است و جامعه ورزش حق دارد بپرسد چرا؟ ولی مطالبه‌گری زمانی به توسعه منجر می‌شود که در کنار پرسش، راه رشد نیز ارایه شود. نقد بدون راهکار، هیاهو بدون تحلیل و گلایه بدون راه‌حل، تنها فضای فوتبال را ملتهب‌تر می‌کند و نتیجه‌ای جز عقب‌نشینی ندارد.

مستطیل سبز فوتبال امروز بیش از آنکه میدان تاکتیک، اخلاق و پیکار سالم باشد، شبیه پیست تاخت‌وتاز شده است؛ هرکس به سویی می‌دود، گاهی به سمت هدف و گاه به سمت یکدیگر، این جایگاه، دستاورد یک راستینگی روشن است.

ما به جای ساختن، درگیر حاشیه شدیم.

به جای تدبیر، تبر برداشتیم.

به جای افزودن، کاستیم.

اکنون زمان بازگشت به اصول است؛ زمانی برای مدارا، اندیشه بلند، تخصص‌ و بازسازی زیرساخت‌ها.

فوتبال ایران می‌تواند دوباره قد علم کند؛ به‌شرط آنکه از مصرف گذشته فاصله بگیریم و دوباره ساختن را آغاز کنیم. آینده فوتبال نه در فریاد، که در راهکار است؛ نه در تندی، که در تدبیر؛ نه در تقابل، که در همدلی.

کسانی برای شکست ما لحظه شماری می کنند تا نیش خود را تا بنا گوش باز کنند و به ما بخندند!

اما کسانی هم چشم‌ انتظارند تا در روز پیروزی، با ما بخندند.

فوتبال ایران می‌تواند دوباره به آن روز برسد.

اگر بخواهیم، اگر بسازیم و اگر اندیشه بزرگ را به فضای مستطیل سبز فوتبال بازگردانیم؛ همین.