حبیب خبر- هوشمند هوشیارزاده:

 دیدار فجر سپاسی و فولاد خوزستان، بیش از آنکه یک بازی معمولی پایان نیم‌فصل باشد، آیینه‌ای از دو روایت متفاوت در یک مسابقه ۹۰ دقیقه‌ای بود.

 روایتی سرد و بی‌جان در نیمه نخست و داستانی پرتنش، دراماتیک و نفس‌گیر در نیمه دوم؛ جایی که فولاد، اگرچه تا مرز از دست دادن پیروزی پیش رفت، ولی در پایان سه امتیاز را از دل جنجال، فشار و ایستادگی بیرون کشید.

 نیمه نخست، تصویری کم‌رمق از دو تیم نیازمند بود؛ بازی‌ای هوشمندانه، بدون ریسک و بدون خلاقیت جدی. تنها موقعیت شاخص این نیمه، ضربه سری بود که احسان محروقی می‌توانست با آن معادلات بازی را زودتر برهم بزند، ولی دقت لازم را نداشت. فجر نیز در همان چارچوب محافظه‌کارانه باقی ماند و فولاد ترجیح داد بیشتر نَبازد تا ببرد.

* نیمه دوم، داستان دیگری داشت

 دو تیم بالا آمدند، فضاها باز شد و بازی جان گرفت. اشتباه خط دفاعی فجر کافی بود تا فولاد به گل نخست برسد؛ گلی که بیش از آنکه دستاورد یک برنامه پیچیده باشد، نتیجه سماجت و تمرکز در لحظه بود. از آن پس، فجر همه چیز را به حمله سپرد و فولاد وارد فاز مدیریت بحران شد؛ فازی که بارها در این فصل گریبان تیم یحیی گل‌محمدی را گرفته بود.

 *اوج تنش، در دقایق پایانی رقم خورد

پنالتی اعلام‌شده به سود فجر، اعتراض شدید فولادی‌ها، درنگ طولانی بازی و در نهایت گل تساوی، همه چیز را به لبه تیغ برد. در آن لحظات، فولاد می‌توانست فروبپاشد؛ همان فولادی که بارها در این فصل امتیاز از دست داده بود. ولی این‌بار، سناریو تغییر کرد.

گل دوم احسان محروقی در دقیقه‌های پایانی وقت‌های تلف‌شده، نه تنها یک گل، بلکه بیانیه‌ای روانی بود؛ بیانیه‌ای برای فرار از قعر جدول و پاسخی به تردیدهایی که پیرامون فولاد و سرمربی‌اش شکل گرفته بود. نعمتی نفس راحت کشید، یحیی لبخند زد و فولاد، دست‌کم برای یک هفته، از سایه بحران فاصله گرفت.

این سه امتیاز، شاید زیبا به دست نیامد، ولی حیاتی بود؛ امتیازی که فولاد را از دره جدول جدا کرد و نشان داد تیم یحیی، هنوز توان ایستادن در لحظات سخت را دارد؛ هرچند راه بازگشت به ثبات، همچنان طولانی و پرپیچ‌وخم است.